Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yaşamak
bir korkunun içinden çıkma çabası
her adım umut
her adım neşeydi
aydınlığı görmeye

kin seviden yakınmış
bir arpa boyu yoldan
kimi kimle sakınmış
bir arpa boyu koldan

dalsana yüreğimden

buhur yak gecenin yalnızlığına
gözlerinin altında torbacık sarkmış
gizli yanı kalmış ürkekliği yok
birkaç kişi kalan benimle birlik

ayrılık olmasın birkikte olalım

gözlerinde eriyince
aşılma bulacağına
özlerinde sürüyünce
şaşılma bulacağına

sevdalı diyecek sana

avucumadır
yangısında kaldığım
gözyaşlarımdan
sıcaklığın bulduğum

çağlayanımdır

ayrıldığın akşamda yoldu sensizliğinden
sözcükleri dağılmış toplanmayı mı bekler
ne güzel dolmuş dedim gecede sıyrıldığın
ekler yeniden düşüp bildiği sokaklardan

yanar önceden beri avucumdan sımsıcak

soluk almıştım bence
aklımdan daha önce
bulutlardan süzülür
ay yeniden dönünce

gecenin sabahında

bulutlar dolardı ırmak boyuna
ağlamasın yarim gülün perçemi
gülün dikenindi kırmak oyuna
dağlamasın yarim ölün serçemi

dikenin üstünde sevi gözgülü

acıdıkça yürek dahası büyür
kanı götürürken bedeni soğur
boşuna ödenen boşluğa bedel
yumar gözlerine vahası uyur

yaradıkça ömür bilenecek zor

sormasa neredeyim
saklanışım boşuna
şuradan deredeyim
yasaklanışım buna

uğultusunda hepti