Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bakır çalığı bir bulut yığını
gün batarken bu yana doğru
tırıslayıp geliyordu
son şiirimi bulutlara okudum
ağladı yaşlarına şemsiye tuttum

yangın bakışlarında yüreğime dolarken
yakar savurur tine kavurur dehşet sızı
gamze nakışlarında alda boyar kırmızı
gözlerinde bahara şimşekleri yolarken

ayrılığında gülüm ayaz olurdu gecem

dudağımdaki ıslık
türkü çağrıştırıyor
soluğuma bir fıslık
korku çağrıştırıyor

köşede yatar umut

ne oldu sana böyle
koyuvermişsin kendini
elini ver eline dalı ol

dağlarda zulan mı var
gurbetlerde gelmişl bahar

serpilenin süremi
çakır ayaz iklimle
uyur uyanık teni
çakır ayaz iklimle

dalgalarda sessiz

çalakalem çizileni sana benzerse
karanlığına yurdu yalnız bırakır
karakalem yazılanı tana gezerse
yoluna kuşu kurdu elinde şakır

esen poyrazına morarmış yüzü

önce oyun sandılar
doğruyu sevmediler
adını değiştirdiler
göbeği uygarlığa bağlı
tanrısal erkler avucunda

karca eridi
suca yürü dallara
çiğdem çiçeğe
dal yaprağa bezensin

cemreyle düştü

ilk cemrede uyandım
göz açıp kapayıncaya
soğudu ısındı ortalık

ikinci cemrede boyandım
kapıya dayanıncaya

çığlıklanınca sesle
dalınca kör kuyuya
kapılanan hevesle
bitmeyecek uykuya

kader böyle biline