Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ay sindi gözlerine
çökünce kara gece
dolandı özlerine
sökünce kara gece

hele yum gözlerini

karagözlü kızın
gözbebeğinde halay çekip
Karadeniz’in coşkun türkülerine kaptırmış
batılı bir çocuğun haykırışı
mağarada tünemiş yarasaların çırpınışında özlemi
gökyüzünü kapladı ötüşleri

kar altında kaldığın
yalnızlıktan aldığın
ciğerinden solurken
ne de güzel çaldığın

karanlığında bakan karagözün

yanıyor gece
gökyüzü ışığınla
dilinde hece
gülüşünle yığınla

aman demedim

esti yine yelin deli gönlümde
kimi umarsıza ağla duyarsa
düşünle hayalin açar gülüme
kimi umarsıza dağla uyarsa

özlemin acısı yürekten yanar

unutmadı zamanı
öğlesinde çamanı
sabahında uyanır
unutursan amanı

korkuları yoklayıp

kimsecik yunmuş
arınmış değil zaten
bırakmalı mı
gamda kasavetini

sahi yalanı

yalan yere nedeni
onlara gül getirdim
bilinince edeni
bunlara çöl getirdim

deli suya bakınca

………adem efillioğlu’na

kime kimse yok
adını unutmalı
umudu olsun

garipçe kuşun gönlü
benim eşim çok yönlü
ekmek gaga ucumdan
doldum parkalı önlü

karanlığın içinden