Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sabahladığımdı lal gecelerin
sözüme inciler elimden doldu
özlemi paylaştı sal hecelerin
şiirlerde sessiz çığlığım oldu

kaç şehir dolandı sayabilirse

gözlerim gözlerinde
hiç ayrılmıyor neden
alaca özlerinde
hiç sıyrılmıyor neden

alacakaranlığa

ne
kibir
değil mi
yüzüne de
söyleneni duy
çağlayabilirsen

gözlerinden düşen bin parçalı tül
dağılır bulutlar yağmurdan yüklü
gözlerinden donmuş ateşten ütül
merdiveni iner mahmurdan büklü

yüreğin sesinden dolanan sezgim

gözlerinde çekeni
kor ateşi yakansın
tinselinde dökeni
ışıklardan akansın

bilinçsizce koşarak

gözlerinde kayboldum
neredeyim şimdi
kendimde değilim
süremlerim ters döndü

baharımda ayaz

kirpiğin mayıs kokar
çiftlik kahyası mısın
serpeğin* mayıs yakar
güneş kopyası mısın

tohum toprağa kırgın

gönül yarası yükü omzumda durur gibi
yeline savrulanda köksüz imgelerin tut
uzun yaşayan ömrü kelebeklerin unut
güne sığmaya canı taşır mı gülün dibi

umuduna muştulu sabaha çığlık gizli

mayasız acılar koydu kapıya
gecede telleri dillenirken gör
yağsızı gıcırdar doydu tepeye
hecede dilleri yellenirken gör

yüzünde düşeni bin parça olur

ne yaparsan hiç durma
yanar gördüğün doğru
ye kaparsan bir hurma
kanar gördüğün doğru

dalın dalından gevrek