Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

örtünce gözünü nice
bağrışmalarını duya
erde başlamış yenice
çağrışmalarını boya

elinde bükülse kader

böyle değildi
senden öncesi yanan
derin yerdeydi
ağırlığından konan

tin tinlerken sor

öte dönüp yüzün çevir
solgun gülü taç olunca
kötü sinip sözün devir
sor bülbülü aç olunca

ay dolunca yüreğinde

tutkuydu öyle kalsın ayrılığa çağlasın
daraldı yüreğimden daraldığım nefesi
hüznüne dolduğum kalmadı hiç hevesi
utkuda uzak dalsın gayriliğe dağlasın

filizlenen dalımdan yeşile dolunca mor

bahçeye saldığı su
suyunda görseydi
görseydin pırıltısın
pırıltısında ışıktan damla

damlasında bir göl

öptürme soğuk taşı
gülücüğünden korla
yorgunu tende yaşı
öpücüğünden morla

aklım fikrim açacak

kelebekle uçacaktı
öpüşüne tele salın
derinlikle açacaktı
öpüşüne hele alın

derdiği başına mıydı

baktı geceden beri dem veriyor sazları
kar yağmış gibi aktı garibimin saçına
gözünü yummalı mı densizliğin açına
güzelliğinde ninnin coşturuyor kızları

elinden ateş fıçın rast gele saçıyorsan

gün hırsız kedi gibi
atınca kendini denize
kalır üzerinde
gözlerinde unutulmazlığı

pişerken temmuzda

günüm özler gecem hüzün
elde ferman olmayandan
kaşlar kalkık gülse yüzün
derde derman olmayandan

yanal kuzu yoldan şaşkın