Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

seyreder yalnızlığın
yalnız başa kalınca
kaldırdın anızlığın
harmanda at alınca

bulut altında geçtin

ateşe düşürdüler akrebi
cayırtısına yandı anadolu
boşuna mıdır
ırmakların denize akışı

yollar biter miydi

bir yanım eksik
bir yanımı arıyor
yardan aşağı
boşuna mı tarıyor

özledim hani

ahım da tutar
vahım da kaçamazsın
namluda kurşun
inanmam saçamazsın

kelebek ömrü

kavruldu avuçlarım
çatladı kanıyor bak
kapandı yaralarım
kabuğunda dışa ak

bulaşmasın elleme

hüzünleydi sürem yağmuru düşünce
titredi ıslandı sarardı
kış öncesiydi gazeli karışınca
şiir yazdığı oda karardı
sanal dünyada güzeli yarışınca

bitecek gibi değil ağrı
mengene sıkışıklığında
cam kesiği sızısıyla
ağladığı güldüğü belirsiz
köşe başı dikizinde

ağzı kulağında
kanemicilerin
zevkinden dört köşe
bölüşüyorlar geleceği

can suyunu

borcunu ödüyorum
ayrılığı tadarken
gölgeyi güdüyorum
sayrılığa adarken

ilk sarsıntıya yıkık

köküne dalıp
orta yerinde öykün
dilinden alıp
susuzluğuna suskun

öte dünyaya