Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

özünde yanar gider
sözcüğü söylemeden
közünde söner gider
közcüğü yellemeden

altın dizsen döşüne

sevdasına pusarık
yokluğunda var idi
başına püskül sarık
çokluğunda yar idi

hıçkırır gibi ağladı

sabaha salar
şafağa kadar yatar
dudağı yalar
sevdası olur batar

mendilden yağlık

gözlerimde yağmuru
elimde sicimdenmiş
var olası mahmuru
yelimde cicimdenmiş

sevdanın ağrısı

düşün ortasında karardığında
sevdasına gonca gülü dermeli
hoşun ertesinde sarardığında
sevdasına gonca gülü vermeli

bıkıp usanmadan doğallığına

heceye dalalı günü tutamam
sevdasını cana deremez gönül
geceye dolalı ünü katamam
sevdasını cana veremez gönül

gurbetin yoluna sıla dayanır

içten gelen duygu atamamışsın
sessizlikten yırtıp çığlıklara kal
güvene duygunu katamamışsın
sessizlikten yırtıp çığlıklara sal

korkulu yollardan kalırım deme

ayrılık sözü
yetmiyor yalnızlığa
seyrir gibi
çığlık bölsün geceyi

havastı geçti

giz kaldı içimdesin
sevdamı söyleyeyim
göz aldı açımdasın
sevdamı söyleyeyim

benliğimde susarken

suskunluğuna
bakma sakın
yarasaların tünediği
şehir senin olsun
izbelerinde uyursun bolca
kaplanan yarasında