Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çocuk gülüşünle eş
süremine açan gül
sevincinedir güneş
öpüşüne saçan gül

seni solundu hava

güldüğümüze ondan
deliye değmez başım
deliksiz uykusundan
veliye yağmaz caşım

kaba yarma kalına

yürek ormanlarına talan düşmeden gelin
dünyayı küstürmeden insanları güldürün
gagasının ucundan sardunya kocar erek
küldürün tadındadır gün boşuna kanadır

canhıraş sokağında yüzgörümlüğü tela

gülecek miyim anda sızısını duyarak
gülce kalır gülüşü dağın ardına değin
acır bir yutkunuşla terk edişe uyarak
gülce kalır gülüşü bağın yurduna eğin

bir içimlik su gibi sevda dediğin aman

gül açılıp solunca
acır yürek dolunca
umarın olaydı dost
işler gider yolunca

yüreğinden kir aka

terk ederken kalabalık
yalnızlıklardan kabalık
gerisin geriye dönmez
kalanlar çoktan yabalık

çocukluğumun kırı

deli iyice
çılgına döndü esti
yerden uçurdu
gökten yere düşürdü

korktum iyice

geç gelmiş geçilmemiş
aç kalmış açılmamış

acıtabilirsin canını
gücün yetebilirse

içimde boşluğa yar
soyut güzellik doğar
bana uzak tutamam
zor lokmadır tutamam

geceye tutsaklığım

acıttığın gurbeti
sancıdığın illeti
gurbet dediğin nedir
hana soktu milleti

damlasıyla üzüldü