Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

terk ederken kalabalık
yalnızlıklardan kabalık
gerisin geriye dönmez
kalanlar çoktan yabalık

çocukluğumun kırı

deli iyice
çılgına döndü esti
yerden uçurdu
gökten yere düşürdü

korktum iyice

geç gelmiş geçilmemiş
aç kalmış açılmamış

acıtabilirsin canını
gücün yetebilirse

içimde boşluğa yar
soyut güzellik doğar
bana uzak tutamam
zor lokmadır tutamam

geceye tutsaklığım

acıttığın gurbeti
sancıdığın illeti
gurbet dediğin nedir
hana soktu milleti

damlasıyla üzüldü

az mı geldi geçen otuz iki yıl
günün aya geçti yıla çoğaldı
esridiği olduk ayılıp da bayıl
yıldan yıla tozu yola çoğaldı

dağların yağışta dereye taştı

günün ilk ışımasında
güneşin önüne bentle
ışıktan yaşamasında
aydınlık içinde kentle
anında batar
sensizliğinden sıyrıl

aydınlığa düşer yüzü
gün ışığı fazla bile
yanıyorsan için özü
gün ışığı fazla bile

sevdasına susayana

güzden de hüzünlüyüm
döküşmüş yaprağından
sözden kuru gülüyüm
çöküşmüş toprağından

içten yandığımdan gör

güzel yüzünü görse
dünyaya asa değer
imge bağından örse
yaya kalmasa eğer

yamacında uslanır