Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dileğindekine çevresindeydin
deli kim bilirim akıllıdan geç
bileğindekine evresindeydin
keli kim bilirim akıllıdan geç

doğruya gidenle denilir miydi

gecenin karanlığındaysam
ıslak bir palto ağır mı ağır
içimde kocaaman bir yar
kendimi aldatmıyorum hiç

sevi kaynağı ne varsa işte

kelebek bulur düşünce
saç dibinin ağındadır
sevdası değer hüzünce
ki gönlüne bağındadır

gözden dokunur alına

kolaylı sanınız orada aşmak
kendi kendimize bile engeliz
gerçeği anınız arada şaşmak
kendi kendimize bile engeliz

yaya kaldırımı vardır geçerse

şakalar işlemiş baş köşesinden
kendisinden atar yatar uyurmuş
mutluluğu artmış hoş neşesinden
sabahı ne güzel sözle buyurmuş
kendi kendine de ele duyurmuş

kepeneğin delende
çiseleyen yağmuru
gül ibiğim gelende
deşeleyen çamuru

mercanköşküne akın

saraylar senin olsun
kepenek bana yeter
ipekler yenin olsun
kepenek bana yeter

çadıra gelin oldun

kimse bilmedi
ne yana estiğimi
tepe doruğu
ellerinde çözülen

kimse bilmedi

dudağında masaldı sundu göçebeliği
yürekten saldı türkü dolu günceli
kısacık günün uzun ayrıntısıydı
hüzne doymuş kent köşede mantar gibi

yalnızlığıyla gecelere de doldu

dilinde asılsa kem ne de güzel olurdu
şiir sevgisiyle hem suyla akıp gitseydi
gecenin içinde nem düşlerinle bitseydi
yağmuruyla eriyip pisliğin kaybolurdu

kokusuna sinerdi aykırıdan seslensen