Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sıkınca canına can yedeğinden umarı
yoksunluğuna belli seviye sarılsaydı
günde gönde yanığı karşısına çıkınca
darılsaydı erken mi gecikir mi kalmışı

nesine deseydiniz dağın ardına bakın

düş
düşte
düşerken
düşeyazdım
düşer sevgiler
düşünceye kadar

kediye bir tas süt
tokattaki ölüme bir yudum su
saksıda fesleğene ellerin
değmeli

gözlerin içinde gözlerim

baharı unut yaz gelir
deli geçer gönlünden
ne çoğun ne az gelir
seli geçer gönlünden

yan gözle bile baksa

hüznü sevi büyüsü
deliyi konuşturan
belki de en koyusu
delicesi coşturan

sarsacaksa bedeni

fırtına içinden dalgalanırken
ahım dinmeyesi sızıl geceler
sensizliğe beden algılanırken
ahım inmeyesi kızıl geceler

özlemine derin dinmeyen acı

gamı sökünce
sıcak bir el sarıldı
sarılmalıydı
yeni gün kapısında

damı çökünce

gidenler gittiği yerde
geri dönecek değiller
göçmen kuşları döndü
suya saldım özlemi
akıp gitti belki
dalgalar getirecek mi

fidan öyküsü
boyu bir karıştı ilk
törenle dikti
yumuşacık elliler
tutun toprağa
toprak saracak seni

bir avuç toprak
bereket verirken gör
goncalaşan gül
göğe bakıp gülüşür

yoksul sofrası