Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çiçeği burnunda saksılarda
pencere açılmadan daha
deli yel süpürürken sokağı
duldasında sevişenler
kokusunda toprak
yağmur öpüşmelerinde

burnun dibinde
sevdayı arıyorsun
özlem tüterken

sevda içinde
ardında yorgun argın

burnunun dibindeyim
sesinde yeller eser
gördüğün yok ne deyim
gelsen sancımı keser

kaç yıldızlar kaydırdın

karanlığıyla çeker sessizliğin içine
kimi gelir kimine geçenleri göresin
tükürüğünü yala geceye er süresin
salkımsöğüt dalına asılınca geçene

dilinden zehirlice çekincesini koyar

bakır çalığı bir bulut yığını
gün batarken bu yana doğru
tırıslayıp geliyordu
son şiirimi bulutlara okudum
ağladı yaşlarına şemsiye tuttum

yangın bakışlarında yüreğime dolarken
yakar savurur tine kavurur dehşet sızı
gamze nakışlarında alda boyar kırmızı
gözlerinde bahara şimşekleri yolarken

ayrılığında gülüm ayaz olurdu gecem

dudağımdaki ıslık
türkü çağrıştırıyor
soluğuma bir fıslık
korku çağrıştırıyor

köşede yatar umut

ne oldu sana böyle
koyuvermişsin kendini
elini ver eline dalı ol

dağlarda zulan mı var
gurbetlerde gelmişl bahar

serpilenin süremi
çakır ayaz iklimle
uyur uyanık teni
çakır ayaz iklimle

dalgalarda sessiz

çalakalem çizileni sana benzerse
karanlığına yurdu yalnız bırakır
karakalem yazılanı tana gezerse
yoluna kuşu kurdu elinde şakır

esen poyrazına morarmış yüzü