Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yanar günün ortasında
sıkıntısı caba
sokakları gürültülü
tinini unutmuş kişiler
etini mi sürüklüyor
ağaçlı yana geçip

sevda yükünden taşar
selvicikler üstüne
bulutlarla gülümser
gülücükler üstüne

coşunca menevişler

utanılacak durumda
değilsen olana yazık
açılan her oturumda
eğilsen dolana yazık

engelinden duranına

ateş yağan bulutlar
ağlayan lamba çubuk
ıpıslaktır umutlar
gözyaşı dolmuş sabuk
afili parlaklığında dururken
hançeri acıtan yalnızlığından

sevdiğine uysa yarınlarına
üstelesem bile alacağın bu
sevgisine koysa karınlarına
üstelesem bile ocağın tabu

istediği de ne pılın pırtın mı

yalnızlığına mahsus
kanadından olursun
iki günlüğünden sus
inadından bulursun

ayrılık zincirdendir

ağladığına
yetinebilir misin
dağladığına
tutunabilir misin

özlediğine

çeksem miydi kafayı
köşede sızıp kalsam
kökle koca kofayı
neşede bozup alsam

sensizliğin olmuyor

atma taşın boşa, işe yarasın
koyasın üstüne yükselinceye
katma kışı aşa, kaşık arasın
doyasın üstüne yükselinceye

eli dert görmesin yerime sarıl

üşüdüm iliğimden
ateşim sönünceye
ışıdım dileğimden
geriye dönünceye

yorgan altı gecesi