Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dünde dilimi gördüm
türküleriyle yordum
sarmayı istiyordum
samura fiskelerken

başka iklime yeşer

hep kalacaksın takıntında
bir adım ötendeyim bilsen
sürtülmemiş burnun ucuna
esrikliğin donmuş halinden

çatlamış kanadın çenedin

titredi kalem yelde
ağır sözcüğü üşür
gözü yaşına düşür
savrulur iken elde

yerine başucunda

tin pek yakınsa hiçliğin ortasında
davul gümbürder saçında yel erinçle
elinde umut sakın düşürme yere
gülüşüme dol umudun askıdayken

parmağıma kon uçuç böceğim benim

tohumu ek gönlünce
filizlenmez mi çimin
nem karanlık gölünce
yel izlenmez mi kimin

budaklanmaz yüreğim

şansa inancım kalmadı
bana hiç çıkmayacak
güvercinleri
boşa
uçurtmayın
***yıllar öncesi kandım

gözüm sende açılmıştı
terk edebilir miyim sor
özüm güzele saçılmıştı
terk edebilir miyim zor

yaralarım dağlasan da

sarılışında
sıkısını bağlayan
yarılışında
çıkısını bağlayan

kıyıda gördü

hüznün gölgesi
hangi iklimde esrir
adın büyürken
kimlerle silebilir

gidişinde ki

sevmediğimi der canımı serer
istediği zaman çeksin tetiği
işkence çektirir yanımı gerer
istediği zaman döksün etiği

çöl sıcağınasın kumuluna in