Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gül açılıp solunca
acır yürek dolunca
umarın olaydı dost
işler gider yolunca

yüreğinden kir aka

terk ederken kalabalık
yalnızlıklardan kabalık
gerisin geriye dönmez
kalanlar çoktan yabalık

çocukluğumun kırı

deli iyice
çılgına döndü esti
yerden uçurdu
gökten yere düşürdü

korktum iyice

geç gelmiş geçilmemiş
aç kalmış açılmamış

acıtabilirsin canını
gücün yetebilirse

parçalarımı bul birleştir resmet
seslendir bestele dinsin gözyaşım
uykusuz geceler bir yanım hasret
yaşamda aldığım derste gözyaşım

kararmış mavilik güneş kaçmıyor

gözyaşına tutulmuş
hıçkırığa dolmuşsa
nedense unutulmuş
düş kırığa solmuşsa

yorgun argın

arlısın sevdasına susmalısın demeyin
dağın kokusu bahar özlemine ivecen
toynağınla sıçrasa doruğuna karlısın
sevecen haline dur doru taylara inat

sevdiğinden beridir gözüne nemlenişi

hatmi renginde saklı
yaşanan güzelliklere
takılı kalmadan aktı mı gece
irem bahçesinde
salkım saçak söğüt dalı
gözlerinde sevinç

karabuluta
sarsılıncaya dek güz
katran yağmuru
ezinçliydi gökte yüz

açsaydı hüznündeki

ön bekleyişte
olun desen olamam
son ekleyişte

gökyüzündeki
bulutlarına bakıp