Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ağaç olacağın değil
boyu salmalı uzuna
köke dolacağın eğil
baya dalmalı tuzuna

başı olduğun

ağaçta dolmalıyız
yaprağına güz düşe
nefesten salmalıyız
toprağına söz düşe

gülüşünde yüzümü

ağlamak gelir
coşkun ırmak sesinde
yıllarda yığın
tozun al ensesinde

seni atmadan

havasızlıktan
paslanmış küf kokulu
yosunlaşmaya yüz tutmuş
geceler boyu
yosunlaşmaya yüz tutmuş
paslanmış küf kokulu

gecelerin gözünde
açıyor çocuk yüzü
suçlananın özünde
kaçıyorsa yüzsüzü

kuşu yorgunluğuna

ağladığım zaman yaşımla iner
yokluğundan beri kim çile bilir
dağladım yaman hışımla diner
zeytin çekirdeğim kim dilebilir

gecede gündüze gördüğümedir

ağladığım zamanı unut
gözyaşlarımı saldım
avuçlarında kurut

süsenler salınır yelde
nazenin hoş kokularında

baharı öne geçer
bülbülü üne geçer
ağla karacık gözlü
ağlamak güne geçer

baharında alanı

düşler kalır giz
gecenin aymazlığına
gün sessizliğine iz
sonsuzluğun koru

idare ışığı gizeminde

adsız düşündü
imgeleri bir bir
neydi algılara
renkleri sunup kaçırtan

tadsız düşündü