Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ciğerinden oksijen
yüreğinde al sevda
taya binmiş deliden
aydınlığında seyda

yolu kısacık yorgun

baharı unut yaz gelir
deli geçer gönlünden
ne çoğun ne az gelir
seli geçer gönlünden

yan gözle bile baksa

saygıyla anarım unutmadım ki
derinliğinden de daldırıyorsun
yarada kabuğu kanatmadım ki
kendi kabuğunu kaldırıyorsun

karakışa kaldım san yanıyorum

uzunca yola
geri dönüşü yorma
takıldı dala
kuşa konuşu sorma

eskidi tepe

hüznü sevi büyüsü
deliyi konuşturan
belki de en koyusu
delicesi coşturan

sarsacaksa bedeni

değişen şey yok
gittin yokluğun kaldı
uzadı ara
acıların kısaldı

erken yaşadım

ayağından nasır basınca acır
deli gönül bağı gülceye kürün
koyağında hasır kasınca gıcır
deli gönül dağı külçeye sürün

özlenirse burcu burnuna tüte

uzaklardan gelişi
sisi yolup uçacak
daldan dala oluşu
sese dolup saçacak

sonsuza gide yaşam

gönül dediğin de ne
değirmeninde döğer
gözün karanlığına
buğusuna da yığar

ağzımın tadınadır

o uçurumda
ayrı düştük ansızın
ötesi yoktu
olmayan lâl zamanda

kanayan eli