Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

karakışın kalışı
bıldıra hiç uymuyor
tepemize dalışı
bıldıra hiç uymuyor

kar altında uyurken

gittin bittim
kırlangıçlar gelse
baharla kanatlansa
bile gidişin
ayrılığadır yolun

kurudu dostlarım tuzum
bağılıyor bilemedim
bürüdü benlerim gözüm
çoğalıyor bilemedim

yüzüm çiçek tenim benek

nesi fazla nesinde
yüzüne annesinde
bilemedim de gitti
eksiklik hanesinde

nesi fazla düşündü

işvecik torunları
kıyıda burunları
bitecek sorunları
sayıda burunları

kılını aldırmazı

ağır olur
çekilemeyecekmiş gibi
yanına da varamazsın
afra tafra safra derken
zehrini döker güne
sağır olur

sona kalan dona kalır derler
sayfası doluca güzele dostum
muradını alan boyar giderler
duygunu uluca tazele dostum

yanında olsaydı mutlu olurdu

yılanı deliğinden
çıkarır tatlı dili
çomağı çeliğinden
yakarır atlı dili

yeni yuvayı kurar

esnedim usandım bildi besbelli
uykularda açık gözü kapardım
sağ suların kaçık özü kopardım
denemedim sandım geldi teselli

çifter kuyuluk su baştan çıkartır

yerinden oynak
ağırca yavaşladı
taşlara bastı
ıssızlığın ardından

isli fenerli