Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yaprağına hicretim
güz bitene sürecek
toprağına nusretim
düz bitene sürecek

sarmaşığın alına

elma çekirdeği kadar küçücük bir taş
ayları saydırdı günleri unutturup
mayhoş ve keskin yol tutturup
kıvrandırdı köşe bucak
taktak vuruyorum tahtalara
şeytan kulağına kurşun saydırıp

bitişi dolana yalnız yarsızım
bağırsa boşuna sese kasılım
avucuma hiçi ve diyarsızım
çağırsa boşuna sese asılım

havasına değil dalgasınadır

gece yüzünü
gündüz özün devşirir
koşuşturmayla

ekmeğe gücü
verenler ardından

bitimsiz bir sevide
tutulurken yüreği
dinleti de devi de
yutulurken süreği

görebileceğin düş

bitince her şey
yanılır mıydı insan
sevda tutunca paçayı
yanılmaz mıydı ucundan

bitseydi ağlar mıydın

ne anam vardı ne babam
götürdü ağladım zordan
boşuna mıydı hep çabam
oturdu dağladım kordan

yapayalnızlık neymiş gör

bir tutam özlem
yolluyorum şehrimden
sevdiğim için
imbiğinden geçirdiğim
birkaç damla
göz yaşım

düşürdüğüne baktım
bir yanı dağ öte deniz
mor kasımpatı aktım
düş kirpiklerin/deniz

dilinden yokuşadır

bir yanımda sen varsın
bir yanımda hüzün var
gülücükler savarsın
süremi sürem kovar

bir yanımda çıkmıyor