Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

içimde boşluğa yar
soyut güzellik doğar
bana uzak tutamam
zor lokmadır tutamam

geceye tutsaklığım

aydınlığa düşer yüzü
gün ışığı fazla bile
yanıyorsan için özü
gün ışığı fazla bile

sevdasına susayana

güzden de hüzünlüyüm
döküşmüş yaprağından
sözden kuru gülüyüm
çöküşmüş toprağından

içten yandığımdan gör

güneğine kışlayan terlediğine bakınır
irem bahçesindedir yaşadığın süreci
sağlam yapılıcadır kuşların tüneğine
gereci bolca döker sıkıntılar istemez

güne doğunca başlar ezgilerin doğalı

güneş doğdu
aydınlandı evlerin boyaları
canlandı birden
görenlere gülüyordu

güneş doğdu

alın terinde
elinin karasında
vardiya sonunda
açacak papatyalar dolusu

zinciri kıracaklar

bulut karanlığa dolarken
gün dolaşır ortalıkta yine
ekmeğin toprakta bereketi
buğday avuçladın altın ola
elinden öğünen zaman dola

güneşin alnacında
sevip takla mı atar
ölür müydü acında
yokuşuna ter katar

inme inse bedende

isyanın neden
ikimize de gülüyor
ikimizide ıstıyor
güneş gözünde üşüyor

bakışlarında terliyorum

güneş yanarken çam yeşerdi
deniz mavisinden düşerdi
öylesine karmakarışık ki
kara toprağından deşerdi

gözünde ışığı söndür