Osman Şener Şiirleri - Şair Osman Şener

Senin aşk dediğin marazlı gülüm
Eninde sonunda yatağa düşer!
Aşk ateşi sırdır a nazlı gülüm
Yâr demeden daha, dil, dudak pişer

Şeytanda ateştir, aşkta ateştir

“Her taze gül, bir gül yüzlüyü hatırlatıyor; fakat söz duyan kulak nerede; kimde ibret gözü var? ”
Hafız-ı Şirâzî

GÜL GAZELİ

Mest oldu gönül, düştü gidip hançer-i hâra;

—Oturmuş köfte yiyen iki körden biriyim
Herkes benden öğrendi empatik bencilliği

—Ben de aynı sofranın ikinci neferiyim
Zıddı ile fark ettim sempatik sencilliği

Gün gelecek kâşânemiz
Püf! diyince yıkılacak
Alâyişle nişânemiz
Kara yere tıkılacak

Gelecek Münkerle Nekir

Derdimin dermanı yârin dilinde
Gel der ise o şivekâr giderim
Aşık-ı sadıkım sevda yolunda
Nasip eder ise Gaffar giderim

Besmeleyi çektim kalmadı tasa

Heceletti önce aşkı Yaradan;
Zülüfe yandırdı, tele yandırdı.
Çıraklığım çıksın, diye aradan,
Mah cemale, ince bele yandırdı.

Sevilen faniydi, haktı zevali

Ölümün kapısında durdum…
…
Çocuğum…
Gülüp oynuyorum umursamaz;
Bilyelerimle toplanıp dağılıyorum.
Bu köy benim… Her şey benim:

Kızkulesi’ndeki kız
Kız oğlan kızdı
Kızkulesi’ndeki kız
Yapayalnızdı

Kızkulesi’ndeki kız

Sen kitabı okursun;
Ben güneşi toprağı.
Sen manayı dokursun;
Ben çiçeği yaprağı.

Sen ya ibretle bakar

SANATKARLIK

Hece hece petek dokur, mânâ mânâ bal yaparım.
Bağ-ı cinanda arıyım, ballar balıdır nektarım.

Gâhi mürg-i ilahiyim, gâhi ummanda mahiyim,