Osman Şener Şiirleri - Şair Osman Şener

-I-
And olsun!
Musa’nın Rabbi’ne…
And olsun!
İncire ve zeytine…

Ben cihanda esrarengiz bir dağım
Güzelliğe sığınaktır kucağım
Cennetler misali geniş otağım
Mekândan münezzeh bende gizlenir

Muzdarip olunca bir güzel Yer’de

Deki:
Ey cehlin kulları!
Zehri zevk edinmiş semeler! …
Tanrınız hedonist bir devedir sizin;
Kaderiniz yardan düşmek kör kütük.
Aşkınız yok çünkü;

Sizi gidi haramzâde yılanlar
Her kılığa girersiniz değil mi?
Şeytani hileler, sinsi planlar
Yapar, sefa sürersiniz değil mi?

Bilmez ama paryanızdır ahali

Gurbetteyim hasret nedir bilirim
Yar dedikçe yanar kul ela gözlüm.
Ateşe düşmüşüm belli ahirim
Bu yangının sonu kül ela gözlüm

Sevda seve seve yanmanın adı

Gölge etme; sen-ben yok ol!
Yok ol nakış, desen yok ol!
Külli şey… Yol kesen yok ol!
Cemalullah’ı göreyim.

Hayat, ölüm, kabir yok ol!

Çare bulmuş Lokman Hekim ölüme;
Söyleyecek olmuş, söze sığmamış
Lisanı hal ile etmiş ifade;
Gönülle bakmayan göze sığmamış

Halden bilip, hal ehlinden olanlar

Perdeler çok; çokluk perde
Perdeler yok; yokluk perde
Nerden düştüm ben bu derde

Perdeler yolumu kesti
Gidemedim yârim küstü

Muhannetin suyu bile
Akar muhannet muhannet
Çöpünü koklatmaz ele
Yakar muhannet muhannet

Hiç vermeyen hep alandır

Dersaadette ayaküstü ufaktan
Görüşürdük Tosun, huzursuzcaydı
Kurtulmaya çalışırdı kızaktan
Dostça davranışı kusursuzcaydı

Cüssesiyle mütenakız masası