Osman Şener Şiirleri - Şair Osman Şener

Gittin…
Sessizce süzülüp merdivenlerden;
Sarışın bir gölge gibi kayıp gittin;
Gamgin bulutları bana bırakıp.

Daha dün gibi sanki…

Kim geldi, kim geldi?
An geldi!
Beklenen zaman geldi;
Süzüldü mihman geldi.

Sıfırla bir arasında şaşkın,
irrasyonel sayılardan biriyim.
Sonucu beşer çıkan,
sonsuz denklemler içinde
bilmiyorum hangisinin teriyim

Bu iş ahirete kalmasın şimdi
Hakkınızı helal eyleyin canlar
Akşam olmak üzre, geçti ikindi
Hakkınızı helal eyleyin canlar

Uğramaz sansakta Azrâil bize

Kurşun işlemez perdesine öncemin,
lazer işlemez;
hayal çarpar kırılır karanlığına.
Ondan sonrasıdır -mişli, –mışlı geçmişim.

Herkes gibiyim bende bir yere kadar;

Aşka düş olmuşsa gönül, yırtsın bağrını dağlasın
Acısın ah etsin bülbül, gülde karalar bağlasın.

Yara döndürsün yüzünü, ortaya koysun özünü
İçinde aşkın közünü, gezdirsin yansın ağlasın

Bahar gelir gönül hayal atına
Biner gider köyüme; güzel eder
Çocukluğum, dikilir yol çatına
Gülücükler saçar, bana el eder

Gönül, bu mevsimde deli coş olur

Ucu yanık mektup gibi bayramlar
Sevincime hüzün katar ah katar
Niye hasret kokuludur ikramlar
Neden melal her dem pusuda yatar

Bir şeyler daima eksik kalır hep

Kerbelaya döndü her yan;
Ben Hüseyin olmalıyım…
Himmet eyle Şâh-ı Merdan,
Ben Hüseyin olmalıyım!

Haddim değil biliyorum;

… ne bileyim...
Ki!
Sevsem..
Öyle kolay mı?
Korkuyorum hem...
Nasıl söylesem: