Osman Şener Şiirleri - Şair Osman Şener

Şüpheye düştüğüm olmadı değil varlığı hakkında. Öyle ya, bunca kavga, bunca gürültü, bunca kin, bunca kan! “Sevgi diye bir şey olsa bunlar olur mu hiç? ! ...” diye düşündürüyor insanı.
Sonra bir çiçeğin tomurcuklanışını, bir çocuğun gülüşünü, bir annenin yavrusuna sarılışını görünce içim ısınıveriyor. Varmış diyorum. Var işte! Uzağa gitmeye ne gerek. Aha şuramda. Sıcacık! Var işte…
Evet, “Kör parmağım gözüne” ِ ölçüsünde değil belki; elle tutamaz, mikroskop altında inceleyemezsiniz belki. Ancak, bir bakmışsınız; taştan daha sert bir gerçekmiş gibi, kurşundan daha delici ve yakıcıymış gibi, hissettirir kendini.
Bazen çıkarla ilişkilendirdiğim de oluyor sevgiyi. “Acaba? …” diyorum. “Çıkarlarımıza hizmet edenlere karşı duyduğumuz bir minnet hissi midir sevgi… Bu yüzden mi babamı çok seviyorum mesela? ” Peki ِ öyleyse, babamın yada annemin ne çıkarı var beni ِ ölesiye sevmelerinde? ! …

Birden, televizyonda seyrettiğim bir haber canlanıyor zihnimde. Spikerin sesi çınlıyor kulaklarımda: “Sayın seyirciler! Fedakâr anne, çocuğunu kurtarmak isterken canından oldu. Dün ِ ً öğle saatlerinde meydana gelen trafik kazasında…” diye devam eden haberde, canını hiçe sayarak çocuğunu kurtaran bir annenin fedakârlığı söz konusu ediliyordu. Bu annenin davranışının çıkar amaçlı olmadığı o kadar açıktı ki. Sevgiyi çıkarla ilişkilendirmek utandırıyor bu yüzden beni.

Unutmadık Veysel seni
Rahmetle andık adını
Unutmaz seven seveni
Hasretle andık adını

Hep yaşadın aramızda

Bir fitne patlaması planlı mı planlı
Uzaktan kumandalı, medyatik, eş Zamanlı

Geziydi, dersaneydi oyun üstüne oyun;
Kafa yormuşlar belli; büyük-küçük şeytanlı

Bize canan gerek dostlar, canansız can gerekmez
Canımız şurda dururken, başka kurban gerekmez

Nikabını bir açsa da, gösterse cemalini
Yakışır mı yâda bakmak, hiçbir zaman gerekmez

Seher vakti, vuslat vakti;
Geldim kapını çalmaya.
Belki gelmiştir saati;
Geldim muradım almaya.

Evvahi’yim bir kemter kul

Ey sevgili! Can özüm!
Yoluna kurban özüm
Seninle umman özüm
Canım sana can atar
Ah Gülizar! Gülizar!

Gül yüzünü düşte gördüm göreli
Yakar aşkı beni yakması hoştur
Eşiğine yüzüm sürdüm süreli
Boynuma tasmalar takması hoştur

Tasma dediğim ne? Hâle hâle nur;

Erdi erildi
Derdi derildi
Zar zor görüldü
Saklandı, saklandı, saklan!

Kanla beslendi

Derdimi dökeyim dedim yer demir gök bakırdı
Gönül harap, vicdan sağır, sineler tamtakırdı

Derdimi diyeyim dedim, dil yandı dudak yandı
Gönül meftundu yanmaya bakmaya zor dayandı

Bir zamanlar yiğittiniz merttiniz
Nizam verirdiniz cihana dağlar
Başınız dik, serapa heybettiniz
Sizde yenildiniz zamana dağlar

Hasret kaldık şimdi yiğide, merde;