Osman Şener Şiirleri - Şair Osman Şener

Ey Sultanım koy aşkını kalbime;
Asıl âşık nasıl olur görsünler.
Can pervane olsun dönsün Rabbine;
İsterse yüzümü yere sürsünler.

Uyku, tünek haram olsun ver onu

Bir sevdaya düşmüş gönül, inlemiş ah eylemiş
Didar-ı Yâre tapınmış, O’nu ilah eylemiş
Söz dinlemez; yola gelmez; hani ya din u iman
Hayret! Hak gönül köşkünü, ikametgâh eylemiş.

Evvahi

yalnız gelir insanoğlu dünyaya
kendi değil işareti görünür
suret içre tecrid edilmiş özü
ne yaşarsa yalnız yaşar bir ömür

kim bilir kimin sinesini

Hakkın eşiğine koydum başımı
Rıza makamına yol, iz açıldı
Ellerimle diktim mezar taşımı
Perdeler yırtıldı her giz açıldı

Niyet halis; ne garaz var ne ivaz

Gün gelir,
çaresiz kopar dalından;
hazanı yaşayan şu sarı yaprak…
bir gölge misali düşer boşluğa…
Sesizce...
................Aheste...

Revan olduk gurbet ele;
Seferimiz belde bizim!
Erişmek için menzile;
Boz bulanık sel de bizim!

Hakk'ın kudret eli ile

Bezm-i Yar’da gönlümüze, sevgilinin özü düştü
Hiç lüzum kalmadı söze; uşşaka yar yüzü düştü

Yüce Sultan ferman etti, yarattı cism ü can etti
Sonsuz iki cihan etti, nasa tozun tozu düştü

Seherde kalk teheccüt kıl;
Terk etme hiç, varsa akıl!
Ezanla git safa katıl;
Başla sabahı kılmaya....

Sünnete hor bakma sakın!

KüN TuĞ BoLgıL KöK KuRiKaN*

Ötüken’de hür yaşardık
Kabına sığmaz taşardık
Kızıl Elmaya koşardık
Buyruk verdi Oğuz Kağan:

Bir Efendim var ki ey can! abdine eş şâh yoh
Dü cihanın misbahıdır, başka mihr u mah yoh

Cümle mahlûk gizli ayan; müstefittir, can bulur
Bengisudur; mevte mani başka hiç bir rah yoh