Osman Şener Şiirleri - Şair Osman Şener

Nev bahardır şulelendi semavat
Elvan elvan harelendi kâinat
Mehlika Sultana aşık gönlümüz
Atlıyor kuyuya Kemale inat
Evvahi

Sermesttir zevkiyle aşkın, aşıka mey gerekmez
Verin cevr-i yarı ona, başka bir şey gerekmez

İnler aşkın nefesiyle, kamış gibi sararmış
Bir yanık avazı var ki,rebab u ney gerekmez

Ey Sultanım koy aşkını kalbime;
Asıl âşık nasıl olur görsünler.
Can pervane olsun dönsün Rabbine;
İsterse yüzümü yere sürsünler.

Uyku, tünek haram olsun ver onu

yalnız gelir insanoğlu dünyaya
kendi değil işareti görünür
suret içre tecrid edilmiş özü
ne yaşarsa yalnız yaşar bir ömür

kim bilir kimin sinesini

Hakkın eşiğine koydum başımı
Rıza makamına yol, iz açıldı
Ellerimle diktim mezar taşımı
Perdeler yırtıldı her giz açıldı

Niyet halis; ne garaz var ne ivaz

Gün gelir,
çaresiz kopar dalından;
hazanı yaşayan şu sarı yaprak…
bir gölge misali düşer boşluğa…
Sesizce...
................Aheste...

Bezm-i Yar’da gönlümüze, sevgilinin özü düştü
Hiç lüzum kalmadı söze; uşşaka yar yüzü düştü

Yüce Sultan ferman etti, yarattı cism ü can etti
Sonsuz iki cihan etti, nasa tozun tozu düştü

Seherde kalk teheccüt kıl;
Terk etme hiç, varsa akıl!
Ezanla git safa katıl;
Başla sabahı kılmaya....

Sünnete hor bakma sakın!

Revan olduk gurbet ele;
Seferimiz belde bizim!
Erişmek için menzile;
Boz bulanık sel de bizim!

Hakk'ın kudret eli ile

Avucumda hiç üşümez yüreğin…
Karlara vurunca ışığım kıpır kıpır,
Kurtulur canfeza Güneş donmaktan

Suyu ürpertir delice, yıldızları da;
Renk sağanağında yıkar çiçekleri, yaprakları;