Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

İçi kırış kıyamet, mezarlıklar taşmıyor
Tonlarca kemik ve et; gafil, hâlâ şaşmıyor.
Oturup, düşünsene; kabirlerde neler var!
Ne yaptın bunca sene? Son durağımız mezar!

Türkçe’ye isyankâr sözcüklerle de
Konuşur insanlar birbirleriyle
Sükûttan oluşan sözcüklerle de
Kavgalar edilir, birileriyle.

Gözler bulut bulut, yaşlar sağanak...
Beynime dayalı namlu gibisin!
Başıma yağıyor taşlar, sağanak...
Davayı kazanmış suçlu gibisin!

İçi kırış kıyamet! .. Mezarlıklar taşmıyor!
Tonlarca kemik ve et... Gafil, hâlâ şaşmıyor.
Oturup, düşünsene, kabirlerde neler var?
Ne yaptın, bunca sene? Son ev, daracık mezar!

Nerde çılgın baharları müjdeleyen kelebekler
Yeşilliklerin yârları renk renk açılan çiçekler
Kim bilir kaç kişi bekler sonbaharında son kışı
Nefesi nefese ekler gam dolarken içi dışı

Gurbetten gurbete uzansa, teller
Ozan değerini ne bilsin, eller!
Kim bağrına basar, misafir eyler?
Elbette, mekânı olur, oteller.

Ölü yaşamlar vardır, viranelerde
Felç olmuş insanlar, durmuş saatler…
Erimiş perdeler, pencerelerde
Geri tepmiş, dibe vurmuş hayatlar...

Bakışların kalmış, uzak ellerin
Bedeninse çoktan olmuş, ellerin
Yokluğunda kabre dönen ellerin
Toprak fonundayım, ölüyorum, gel!

Sağır bir pazar günü duymamış, feryadımı
Koca bomba bir daha dönmüş, beş nisan için.
Etrafımda kim varsa, 'Onur' bilmiş, adımı
Sürünmeyi öğrendim, ölüm ne, insan için?

Doyuncaya kadar, doyumsuz iştah...
Arkası; pişmanlık ve hazımsızlık…
Bir çözüm bulamaz, gelse feriştah!
Hastalık, şişmanlık ve bakımsızlık…