Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

Onur BİLGE

“Kara Saçlı Felaket,

Kara Kanatlı Islak Martı… Bütün kadınlar senin gibi… Sevilmeye layık değil, ne yazık ki! En masum ve mazlumu sendin onların. En iyinizin boynu altında kalsın! Sen de layık olamadın sevgime. Sen de hainmişsin. Yazık oldu duygularıma! Uykusuz gecelerime yazık… Değmezmiş uğrunda servet harcamaya… Yuvamı dağıtmaya… Dükkânımı riske atmaya… Onca borca batmaya… Sonunda dükkânı kapatmaya., perişan olmaya…

Onu BİLGE

“Nur Tanesi,

Zamanla unuturum belki seni. Yeni bir sayfa açarım belki. Şu anda kendimle savaşıyorum. Zaman getirdi seni bana, benden zaman aldı. Tekrar görebilmek için iple çektim o karşılaşma anını.

Onur BİLGE

“Tutkum,

Kendime güveniyorum artık. Hiçbir şey olamadığım için hayıflanıp duruyordum. Halbuki şimdi mümin olduğumu hissederek gururlanıyorum. Nihayet doğru yolu buldum ve bu yolda sona kadar azimle ilerlemeye ahdettim.

Onur BİLGE

“Gazel’im,

Kaptan’ı çok seviyorum. Ona o kadar minnettarım ki! Ancak ona sataşmadan da duramıyorum. Bugün akşamüstü bana gelmişti. Pencerenin önünde oturmuş, çay içiyor, sohbet ediyorduk. Evin önünden o kadar güzel bir Giritli kızı geçti ki gözlerime sahip olamadım. Peri kızı mıdır nedir! Bir de filizi yeşil, üstüne tam oturmuş poplin elbise giymiş. Ayağında topuklu terlikler… Öyle bir yürüyüşü var ki Şarampol sallanıyor! Ona da gösterdim.

Onur BİLGE

“Azametllim,

Azalır zaman… Gider sevilenler. Sevenler mahrum… Dönerler belki bir gün ama neler neler değişir! Geçer günler geceler, bir türlü zaman geçmek bilmiyormuş gibi olsa da… Geçer mi kalbin feryadı, ruhun ahı!..

“Tuba’m,

“Alçalmadan zıplanamaz.” dedi Kaptan. “Olgun ve dolgun başaklar gibi başın yerde olsun. Deryada bana refakat eden ve ne bildiyse anlatarak beni kendisi gibi şekillendirmeye çalışan arkadaşım o kadar mütevaziydi ki o hal, duruşuna, yürüyüşüne, her davranışına aksetmişti. Sedirde bile ayaklarını altına alıyor, dizüstü oturuyordu. Elleri de genellikle dizlerinin üstünde oluyordu. Hani büyüklerimiz, Mukrim olan Allah’a, bahşettiği nimetler için sofranın başına öyle saygıyla ve sığışmak amacıyla en azından bir dizimizi bükmemizi isterler ya aynen öyle… Dizin birini büküp diğerini dikerek oturma için bile “köpek oturuşu” der, her yerde edebe riayet ederdi.”

“Alçak gönüllü insanları da enayi yerine koyuyorlar, sessiz ve sakin oldukları için.” dedim. Konu açılmışken konuşalım istedim.

Onur BİLGE

"Beyin Kurdu,

Sellerde tutunamayan topraklar gibi kayıyordum. Nereye doğru sürüklendiğimin farkında değildim. Dünyaya dair iyiyi doğruyu ayırt ediyor ve yeni nesle farkı fark ettirmeye çalışıyordum ama ahrete dair hiçbir şey bilmiyor, o konuda tek laf etmeye yanaşmıyordum. Belki de bilgisizliğimin fark edilmesinden çekiniyordum. Onun için bulunduğum yerde iki şeyin konuşulmasını yasaklamıştım. Biri siyaset, biri de din!

Onur BİLGE

“Can,

Bu âlem nasıl bir âlem! Canlı cansız, görünür görünmez, iç içe… Gördüklerim tamam da göremediklerim aklımı karıştırıyor. Geçen akşam Melli Çarşısı’ndaki küçük bir kahvehanede buluştuk Mustafa Ağabey ile.

Onur BİLGE

“Dünyalar Güzeli,

O menhus akşamüstü, dostluk ve vefayı sonbahar yaprakları gibi ezerek, arkana bile bakmadan rüzgâr gibi çekip gittin ve ben bende bittim! Donup kaldım, olduğum gibi öylece, bir süre ağlayamadım bile. Gün batımında sağanak şeklinde yağan yağmurun sesiyle rahatlamaya çalışırken atamadım kendimi sokaklara, damlalara karışamadı gözlerimdeki sulusepken. Son sözün kulaklarımda yankılanıyordu. Acısı yüreğime oturmuştu. Anlamı ruhumu darmadağın etmiş, benliğim aldığı en büyük darbenin şokuyla sarhoş olmuştu.

Onur BİLGE

“Ballar Balı,

“Akıllı kimdir?” diye bir soru sormuştu ya Kaptan Ağabey bana, ondan ayrıldıktan sonra beynimin içini turladı durdu o soru. Sayende dibinin bakırı çıkan aklımı kalayladı, parlattı. Aklımı sıyırmıştım, karıştıra karıştıra. Elimde sen, Dünyalar Güzeli malum kepçe…