Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

Onur BİLGE

Tam pencereyi kapatmıştım ki yağmur başladı. Öyle şakır şakır değil, çisem çisem… İlk damlalar camda dudak izleri gibiydi yağmurun. Sanki hasret kalmıştı yeryüzüne… Ulaşabildiği her yere öpücükler konduruyordu. Cam, neye uğradığını anlayamamıştı. Şaşıp kalmıştı. Kabul etmek istemiyordu. Kaçamıyordu da… Fakat asfalt öyle değildi. Hele toprak hiç… Olanca gücüyle emiyordu damlaları!

Şairane bir andı. Hem mademki cam yüz vermiyor, itiyordu, onu ondan kurtarmalıydım. Pencereyi tekrar açtım. İçeriye damlamasın diye tozlanan yüzeyde renk değiştiren damlaları kâğıt mendille sildim. Yüzü parladı camın.

Tarifi imkânsız aşk hikâyesi
Hicran adı aldı artık gelsene
Bilmem ki feleğin neydi gayesi
Kederlere saldı artık gelsene

Orada tutuklu mu kutlu musun

Onur BİLGE

Günümüzün işsizlik ordusunun, kader mahkûmlarının ve yakınlarının sıkıntılarını, aşklarını, umutsuzluklarını, canileşme potansiyellerini hatırlatan; yönetenlerin yardımlarından tamamen ümitlerini kestikleri için onlardan yüz çevirdiklerini, batıl itikatlara döndüklerini ve artık türbelerden, yatırlardan, fallardan, dilek ağaçlarından medet ummaya başladıklarını, durumun düzelmesi için yapabileceğimiz pek bir şeyin kalmadığını, bari en azından elimizden geleni yapmamızı, yani mutlulukları için dua etmemizi ve iyi dileklerde bulunmamızı öneren bir yazı yazıp bir kopyasını okumakta olduğumuz gazeteye gönderdim. Daha önceki benzer içerikli yazılarım da yayımlanmıştı. Mutlaka yayımlanır. Bir nüshasını da Virane’de arkadaşlara okudum. Aramıza yeni katılanlar ve misafirler de vardı. Her kafadan bir ses çıktı, konu enine boyuna tartışılmaya başlandı.

Her hayrın içinde bir şer, her şerrin içinde bir hayır vardır. Bize kötü gibi görünen bu olay, çok değerli kişiler tanımama sebep oldu. Derdimi anlatabildim ya da anlatamadım ama o kişilerin çok yakınımda olmaları büyük şans, bir yerlerde var olduklarını bilmem dahi mutluluk verici bir şey...

Onur BİLGE

Vakit ne kadar çabuk geçiyor! Yelkovanın hiç işi yok. Gittiğiyle kalmıyor, peşinden akrebi de sürüklüyor. Göz açıp kapayıncaya kadar geçivermiş. Saat bire geliyordu, eve döndüğümüzde. Gerçekten meraklanmışlar.

Ömür de öyle... Rüzgâr gibi geçiveriyor. Anlamadan büyüyüveriyor, yaşlanıveriyor insan. Babam:

Onur BİLGE

Kırkgöz’e veda edip, eski yoldan Yeniköy’e doğru yola çıktık. Arkamızdan nilüferler bakakaldı. Yol boyunca reklam levhaları vardı, çocukluğumda. Lüzum kalmamış artık onlara. Tatar arabalarına, kağnılara, etrafta sürü güden çobanlara bile rastlanırdı. Yeniköy’de bir tek apartmanımsı bina vardı. Birkaç tane daha yapılmış. Biraz daha bayındır hale gelmiş.

Eski adı Karabayır’dı, Yeşilbayır olmuş, ondan sonraki yerleşim bölgesinin adı. Varlığıyla yokluğu farksız. Yalnızlığına terk edilmiş, kimsesiz, bakımsız, ıssız...

Onur BİLGE

Geldiğimizi haber alan komşular, od ocak hazır değildir, diye eve yemek taşımaya başladılar. Antalya’nın kendine özgü yemekleri vardır. Saç kavurması, kulaklı çorba, Antalya piyazı, çökelekli biber dolması, kölle, arapaşı, hibeş, domates civesi, tandır kebabı gibi... Karpuz, patlıcan, bergamut ve turunç reçelleri meşhurdur. Babam tandır kebabına bayılır! Ne kadar canı çekmiş! Hemen telefon etti, Kebapçılar Çarşısı’na. Bir de kelle söyledi. Onları yiyecektik. Akşama doğru, mutfakta yemek koyacak yer kalmadı. O gün ne pişirdiyse herkes birer tabak getirip, pencereden uzatmış, annem her ne kadar:

“Kim yiyecek bu kadar yemeği! Yeter Allah aşkına! Sağ olun! ” dediyse de ısrar etmişler, kabul etmiş ama onları da davet etmiş.

………………………. Sen beni yok etmedin
………………………..Yok edemezsin!
………………………..Ne beni ne de şiirlerimi…
………………………..Bilesin!

Demir eğilir dağ erir
Türk’e Orta Asya’ya

At şahlanır kaykılır yer
Ova yayla yassılır

Unutabilseydim ben unuturdum
Yılları toprağa verir miydim hiç
Tek noktaya baktım tek hayal kurdum
On yıl inzivada erir miydim hiç

Nasıl sevinirdim gördüğüm zaman

Ele dokunmak marifet değil güzelim
İş gönle dokunabilmekte
Pistlerde dansetmek de iş değil
İş
Gönlün en gizli
En dar yerinde