Ömer Kılıçay Şiirleri - Şair Ömer Kılıçay

Geceden belliydi karanlık olacak gündüzüm
Yeni değil akıbetim evelden sensizim
Nemli gözlerle çıkıp gelsen ansızın
Düşürsen beni dalımdan kurumuş yaprak misali

Sevgi, sevenin kalbinde gonca olur

Yalnızlık kelimeler ile anlatılmaz, susmak gerek
Her gönlün ızdırabı ayrı olur, bilmek gerek
Sadece aşkmı iter insanı yalnızlığa,
Dostların aşkı bir başkadır, yaşamak gerek.
Salya sümük ağlamaz gerçek aşık olan,
Günü güne bağlamaz hayatı var olan,

Gönderde ayyıldız, göklerde ezan
Hangi millet sen gibi, ölüme koşan

Kükre gel yiğidim, karabulut dağılsın
Başı bozuk küffar önünde eğilsin

Sen yoksun diye;
Günler geçmiyor, zaman durdu,
Telefonum bile çalmıyor,
Sen yoksun diye,
Açlıktan ölsemde yiyemiyorum,
Su bile boğazımdan geçmiyor,

İki ayrı şehrin yabancıları olduk
Aynı gökyüzüne bakıp yıldızları saydık
Kalplerimiz bir olsa da hep uzak kaldık
İmkansız bir aşktı, sonuna geldik

Sevgi olsa ne yazar saygı olmayınca

Nedir bu sevgisizlik, saygısızlık
Kimse kimseyi istemez olduk
Nerede karıncayı incitmeyen insanlık
Atamızı dedemizi unutur olduk

Öf bile denmez anaya babaya

Ne büyük yetenek;

Küçük dokunuşlarla, seven bir gönlü incitmek.
Yanında olmaya can atan yüreği delmek.
Sonu pişmanlıkta olsa değişmez.
İnce ince bir kalpten silinmek.

İlk kez duvarların ne denli konuşkan olduğunu gördüm.
"Selam" dedim. "İlk kez karşılaştık senle, tanışalım istersen"
Ses gelmedi. Bir müddet oturdum, iskeleti demir oturağı ahşap bankta.
Tekrar "merhaba" dedim. Yine duymadı beni.
Yırtık battaniyeyi çektim üzerime, uzandım dibine...
Gözümü alamıyordum, ondaki yirmi beşe yirmi beş pencereden...

aşık olasım var bugün
deli gibi sevesim var
durmadan yorulmadan...

boşluklarda gezip kaybolasım
engebeli arazide koşasım

Kimi zaman hoyrat bazen de uslu
Günü gün etsin, saatler sayılı
Sancılı geçer geceler, karanlıklar sisli
Bırak yüreğini aşka, hayat zaten puslu

Sözü bilmeyenin dili döner mi