Ömer Kılıçay Şiirleri - Şair Ömer Kılıçay

Ne anlar ki vefasız, sevgiden
Gününü gün eder edepsiz
Kopup giderken kalbimden
Ardına bakmayan şerefsiz
Gel gönlüm birlikte unutalım
Vefasızlar bize göre değil

Sen yoksun diye;
Günler geçmiyor, zaman durdu,
Telefonum bile çalmıyor,
Sen yoksun diye,
Açlıktan ölsemde yiyemiyorum,
Su bile boğazımdan geçmiyor,

Ne güzel yaratmış insanı yaradan,
İnce ince işlemiş her bir yerini,
Aslına bakarsan farkı yok dünyadan,
Nasıl meydana gelmiş, bir avuç çamurdan.

Yarattığı güzellikleri görelim diye,

Güldürme beni ölümle tehdit edip,
Ben zaten ölmeye gelmişim,
Bakma içimizdeki hainlere,
Soylarını belleyip gelmişim.

Yiyorsa bir tarafın geç karşıma,

İz bırakmadan gitmek istedim, herşeyi alarak
Kalbinde, bir köşede paslanan sevgimide,
Hiç düşünmedim arkamdan bakmanı, ağlayarak
Olmadı zaten, son buluşmamız kaldı içimde.

Vefasızlığın şaheseri, yaşadığımız onca zaman

Sımsıcak vücudunla ısıt bedenimi,
Çınar yaprağı kokunla al benden beni,
Gözlerinle konuş, dudaklar ıslansın,
Kadınım, ne çok özledim seni.

İpek saçların göğsüme sersen,

Korkuyorum artık
Birşeyler istemekten
Birilerini çok sevmekten
Hüzünden arınıp mutluyum demekten
Korkuyorum.
Anlamıyorum artık

Gök size mi ait ki gündüz ve geceyi tezyin ettiniz.
Yeryüzü size mi tutulu ki dünyayı rapt ettiniz.
Toprak size mi verildi ki kokusuna meyl ettiniz.
Ruh bedene mi tapulu ki ömürleri ziyan ettiniz.

Yalnızlık kelimeler ile anlatılmaz, susmak gerek
Her gönlün ızdırabı ayrı olur, bilmek gerek
Sadece aşkmı iter insanı yalnızlığa,
Dostların aşkı bir başkadır, yaşamak gerek.
Salya sümük ağlamaz gerçek aşık olan,
Günü güne bağlamaz hayatı var olan,

Nedir bu sevgisizlik, saygısızlık
Kimse kimseyi istemez olduk
Nerede karıncayı incitmeyen insanlık
Atamızı dedemizi unutur olduk

Öf bile denmez anaya babaya