Ölüyorum Dedim Şiiri - Osman Taha Işık

Ölüyorum dedim…
Duymadın.
Sesimi yükseltmedim, çünkü seni korkutmak istemedim. Sadece biraz yaklaşmanı, gözlerimin içine bakıp “Ben buradayım.” demeni istedim.
Ölüyorum dedim…
Sen sustun.
Ben içimde bin parçaya bölünürken sen belki de hiçbir şey olmadığını düşündün. Oysa ben her gün biraz daha eksiliyordum.
Sana “Yoruldum.” dedim, sen geçer sandın.
“Canım yanıyor.” dedim, sen abartıyorum sandın.
“Gitme.” dedim, sen nasıl olsa kalırım sandın.
Sonra bir gün hiçbir şey söylemedim.
İşte o gün anlamanı bekledim.
Çünkü insan bazen en çok sustuğunda bağırıyormuş.
Ben sustum…
Ama içimde bir çığlık vardı.
“Beni gör…”
“Beni anla…”
“Ne olur biraz olsun beni hisset…”
Sen yine duymadın.
Ben sana sevgimi anlatmaya çalışırken sen benim sessizliğimi dinlemedin.
Ben geceleri senin bir mesajını beklerken, sen benim beklediğimi bile bilmiyordun.
Bir insan düşün…
Sevdiği kişiye “Ben iyi değilim.” diyor ve karşılığında sadece sessizlik alıyor.
İşte insanın canını en çok o sessizlik yakıyor.
Çünkü bazen tek istediğin bir çözüm değil.
Sadece birinin yanında olduğunu hissettirmesi.
Ben senden dünyayı istemedim.
Bir omuz istedim.
Bir cümle istedim.
Bir “Geçecek.” istedim.
Bir “Korkma, ben yanındayım.” istedim.
Ama sen benim en çok sana ihtiyaç duyduğum yerde yoktun.
Ve ben, yokluğunda bile seni haklı çıkarmaya çalıştım.
“Belki fark etmedi…”
“Belki anlamadı…”
“Belki onun da derdi vardı…”
İnsan sevince karşısındakini korumak için kendi acısını bile küçümsüyor.
Ben de küçümsedim.
Ta ki bir gün aynaya bakıp kendimi tanıyamayana kadar.
Gözlerimde eski ışık yoktu.
Gülüşümde eski sıcaklık yoktu.
Ve içimde sana anlatacak kadar bile gücüm kalmamıştı.
İşte o zaman anladım:
Ben senden vazgeçmiyordum…
Ben, kendimden vazgeçiyordum.
Ölüyorum dedim…
Duymadın.
Ama şimdi sana kızmıyorum.
Çünkü bazı insanlar birinin sessiz çığlığını ancak o insan hayatından çıktıktan sonra duyuyor.
Belki bir gün beni hatırlarsın.
Bir şarkıda, bir sokakta, gecenin sessizliğinde…
Belki bir an “Acaba nasıldı?” dersin.
Ve belki o zaman benim sana söyleyemediğim onca cümleyi anlarsın.
Ben senden mükemmel olmanı istemedim.
Sadece benim acımın senin için de biraz olsun önemli olmasını istedim.
Ben düştüğümde elimden tutmanı istedim.
Ben ağladığımda başımı omzuna koymamı.
Ben sustuğumda “Bir şey var.” demeni.
Ama sen benim suskunluğumu kabullendin.
Benim sessizliğimi rahatlık sandın.
Oysa ben her sustuğumda sana biraz daha veda ediyordum.
Şimdi geriye dönüp baktığımda en çok kendime üzülüyorum.
Çünkü sana kaç kez “Beni kaybetme.” dedim.
Oysa söylemem gereken “Ben kendimi kaybediyorum.”muş.
Bunu çok geç anladım.
Ama artık biliyorum…
Kimsenin sevgisi uğruna kendimi yok etmeyeceğim.
Kimsenin ilgisini kazanmak için acı çektiğimi kanıtlamayacağım.
Kimsenin beni fark etmesi için çığlık atmayacağım.
Çünkü beni gerçekten seven biri, ben “Ölüyorum.” demeden de gözlerimdeki yorgunluğu görür.
Ve belki de aşkın gerçek anlamı budur:
Birinin “İyi misin?” diye sormasını beklemek değil…
Daha o soruyu sormasına gerek kalmadan iyi olmadığını anlayabilmek.
Ben bunu senden bekledim.
Sen duymadın.
Şimdi ben susuyorum.
Bu kez seni cezalandırmak için değil…
Kendimi kurtarmak için.
Ölüyorum dedim…
Duymadın.
Ama bak…
Hâlâ buradayım.
Kırık bir kalple, yorgun bir ruhla, ama hâlâ buradayım.
Ve belki de senin duymadığın o son cümlenin en güzel cevabı şu:
Ben ölmedim…
Sadece, beni duymayan bir kalbin önünde kendimi tüketmeyi bıraktım.