Tek Başımayım Şiiri - Osman Taha Işık

— Neden böyle sessizsin?
Bilmiyorum…
Belki de anlatacaklarımı dinleyecek birini bulamadığım için.
Belki de yıllardır içimde biriktirdiğim kelimeler,
artık birbirine karıştı.
— Yalnız mısın?
Tek başımayım…
Ama bu, odamda kimsenin olmaması değil.
Asıl yalnızlık,
kalabalıkların içinde kendi sesini bile duyamamakmış.
Gülüyorsun…
İnsanlar seni mutlu sanıyor.
Şakalaşıyorsun…
Kimse içinde kaç cümleyi yuttuğunu bilmiyor.
“İyiyim” diyorsun…
Çünkü bazen “İyi değilim” demek,
uzun uzun anlatmaktan daha ağır geliyor.
— Peki kimi özlüyorsun?
Bir kişiyi değil…
Bir zamanları özlüyorum.
Her şeyin daha kolay olduğu,
insanların sözünün söz olduğu,
“Ben yanındayım” diyenlerin
gerçekten yanında kaldığı zamanları…
Şimdi herkes biraz uzak.
Herkesin bir bahanesi var.
Herkesin yetişmesi gereken bir yer,
cevaplaması gereken başka bir telefon,
unutması gereken bir insan var.
Ben ise aynı yerde kaldım.
Gidenlerin arkasından bakarken
biraz daha eksildim.
— Hiç “kal” demedin mi?
Dedim…
Hem de defalarca.
Ama sesim çıkmadı.
İçimden söyledim.
“Gitme…” dedim.
“Beni böyle bırakma…” dedim.
“Biraz daha kal,
çünkü ben seni kaybetmeye hazır değilim…”
Ama bazı vedalar
insanın ağzından çıkmadan yaşanıyor.
Bazen bir insan giderken
kapıyı çarpıp gitmiyor.
Sadece eskisi gibi bakmıyor sana.
Eskisi gibi konuşmuyor.
Eskisi gibi merak etmiyor.
Ve sen o an anlıyorsun…
Birini kaybetmek için
onu toprağa vermek gerekmiyormuş.
Bazı insanlar
hayattayken de
yok oluyormuş hayatından.
— Ağladın mı?
Evet…
Ama kimse görmedi.
Ben ağlamayı da sessiz öğrendim.
Yastığa başımı koyduğumda
gözlerimden akan yaşları kimse bilmedi.
Sabah olduğunda
yüzümü yıkadım.
Aynaya baktım.
“Bugün de devam.” dedim.
Çünkü hayat
senin canın yandığında durmuyor.
Otobüsler yine geliyor.
İnsanlar işe gidiyor.
Çocuklar okula koşuyor.
Kahveler yine demleniyor.
Telefonlar yine çalıyor.
Sadece senin içinde
bir dünya yıkılıyor.
Ve kimse fark etmiyor.
— Peki neden hâlâ güçlü görünüyorsun?
Çünkü başka çarem yok.
İnsan bazen güçlü olduğu için değil,
yıkılacak yeri olmadığı için ayakta kalıyor.
Ben de öyleyim.
Düştüğümde kaldıracak birini beklemiyorum artık.
Kendimi kendim kaldırıyorum.
Canım yandığında
kimseye anlatmıyorum.
Çünkü insan bir süre sonra
derdini anlatmaktan değil,
anlattığı insanın umurunda olmamasından yoruluyor.
Ben çok yoruldum…
İnsanlardan değil sadece.
Beklemekten yoruldum.
Anlaşılmayı beklemekten…
Birinin gerçekten “Nasılsın?” demesini beklemekten…
Birinin gözlerime bakıp
“Senin içinde bir şey var.” demesini beklemekten…
Belki de en çok
kendimi kaybetmekten yoruldum.
Eskiden çok gülerdim.
Şimdi gülüyorum ama
eskisi gibi değil.
Eskiden insanlara kolay güvenirdim.
Şimdi biri “Yanındayım.” dediğinde
içimden bir ses,
“Ne zamana kadar?” diye soruyor.
Çünkü bazı insanlar
hayatımıza kalmak için değil,
bize gitmenin nasıl bir şey olduğunu öğretmek için geliyor.
Ve ben artık
kimseye “Beni bırakma.” diyemiyorum.
Bırakacak olanı tutmanın
insanı ne kadar yorduğunu öğrendim.
Şimdi tek başımayım…
Bir odam var.
Bir telefonum var.
Bir avuç anım var.
Ve kimseye anlatamadığım
koca bir içim var.
Bazen gece herkes uyurken
pencerenin önüne geçiyorum.
Sokak sessiz…
Gökyüzüne bakıyorum.
Ve içimden sadece bir cümle geçiyor:
“Allah'ım…
Ben artık çok yoruldum.”
Sonra yine susuyorum.
Çünkü bazı dualar
kelimelerle edilmez.
Bazı dualar
sadece gözyaşıyla yükselir.
Belki bir gün
bu yalnızlık da geçer.
Belki bir gün
biri gelir ve hiçbir şey sormadan
yanıma oturur.
“Anlat.” der.
Ben de yıllardır içimde tuttuğum
her şeyi anlatırım.
Ama o gün gelene kadar…
Ben tek başımayım.
Ve belki de artık
bundan korkmuyorum.
Çünkü öğrendim ki;
İnsan herkes gittiğinde
kendini bulabiliyorsa,
aslında tamamen yalnız değildir.
Ben hâlâ buradayım.
Kırıklarım, yaralarım,
suskunluğum ve geçmişimle…
Hâlâ buradayım.
Ve belki de
bu hayatta öğrendiğim en ağır şey şu:
Bazen insanın yanında kimse kalmaz…
Ama insan yine de kendisini bırakmamalıdır.
Ben tek başımayım…
Ama hâlâ kendime tutunuyorum.