Ölüp de Öldüm Diyememek Şiiri - Ali Saye

Aynı tanışmamış gibi olsak keşke,
sokaktan geçmesek,
Aynı cümlede duraklamasak…
Belki bu kadar eksik kalmamıştı içim.

Aşk denilen duygu güzel derler ya,
Güzel olan ona her şeye iyi gelmiyor.
Bazı kalpler için
Aşk, bir yara adı sadece.

Yaşamamayı tercih ederdim,
Bilmemeyi,
İnanmamayı,
Bir bakışa bu kadar anlamlı olmayı…

Hiç tatmamış olsaydım mesela,
Bu kadar acının tadını çıkarın.
Hiç sevmemiş olsaydım,
Kendimden vazgeçecek kadar.
Hiç ama hiç inanmamış olsaydım,
“Kalır” denilen sözlere.

Geceler boyu uykusuzluk çektiğim,
duvarlarla konuştuğumu öğrendim.
Sabaha karşı sessizlik çökerken,
Kalbimin gürültüsünden susmazdı.

Günlerce gününü döktüm,
Kimse fark etmeden.
Gülen yüzümle sakladım
İçimde çöken enkazı.

En zoru ne biliyor musun?
Ölüp de “öldüm” diyememek.
Yaşıyorsun sanıyorlar,
Oysa sen sadece nefes alıyorsun.

İnsan bazen gitmek istemez,
Sadece biraz hafiflemek ister.
Bir yükü bırakmak,
Bir hatırayı susturmak…

Keşke tanışmamış olsaydık,
Ama tanışmıştım işte.
Ve bazı tanışmalar
insanı kendinden alır.

Şimdi sürdürüyorum.
Çünkü anlatınca geçmiyor.
Ve bazı acılar
Sadece şiir olur.