Ölüm Çağı Şiiri - Recep Budak

Çiçek kokulu bahçeler düşü
Dudağının uçuğunda aşk yeşeriyor
Çırpınıp döndüğüm
Öldükçe doğduğum zaman
Boğuyor kuytu gece
Büyüyor gösteriş çağı
Yaşamı terk ediyorum bugün
İhtiyar ağaç gibi doymuş
Bozuk mezar gibi yol
Sonu gelmez mağara
Üşüyor ışığın tiz sesi
Kalan bir ben değilim
Soğuk serin mektuplar

Gövde gösterişi başlamış
Zaman mı dersin kusurlu
Bin yıllık bir paradoks devam edip duran
Ne zamandır sorumlu
Ne de sessizliğin tanrısı doğa
Prangalı zihinlerdir
Bitmek bilmeyen, aksine büyüyen
Karanlık kirli fikirlerdir