Sessizlik Şiiri - Recep Budak

Dalga dalga aşan sessizlik
Korkunun yolunu gözleyen
benliğini kaybetmiş
bin asır süren eksiklik
karıncaların yüceldiği bir dünyada yaşam
sonu olmayan
çığlıksız
dalga dalga aşan sessizlik

Laleler, menekşeler
penceremden sarkan sarmaşık
anladıkça dilimden
kör karanlık mandıra
uzayan kara ambarları
mülteciler dolduruyor artık
nefesi yoran
korkusuz
dalga dalga aşan sessizlik

Ülkenin çiçekleri üşüyor
Geri kafalı
Bir asır geriden gelen
Dar kafalı ahlak bekçisi ahlaksızlar
Sömürüyor ülkeyi
Çiçekleri sömürüyor
Ardı soluksuz
Dalga dalga aşan sessizlik

Sahipsiz geceler köle etmiş bizleri
Sararmış buğdaylara düşman
Köylü vicdanına gebe
Ne umduğu belirsiz
Rezillikler birikiyor
Biriktikçe ağlayan bir halk
Susuyor, sustukça
Dalga dalga aşan sessizlik

Yazık olmuş
Asrın çoğalan sözleri
Hecesine üşümüş
Bir garip çoban misali
Yalnızlığın ezgisinde
Kayboluyor konuşan düş
Umarsız yaşadıkça
Çoğalıyor
Dalga dalga aşan sessizlik

Din diye ayrılan
Gösteriş çağında
Keskin ve karanlık
Yaşamdan önce boğan
Soluksuz izlenen serin güzler
Duyguyu körelten
Acımasız ağlayan derin sözler
Üşüyor
Dalga dalga aşan sessizlik