Madımak / Son Ağıt Şiiri - Recep Budak

Yaşadığım yalnızlığın çehresini sarmış sessizliğin
İçinde çırpınıp durduğum
Gece gündüz kıvrandığım
Ve kahreden sesine ulaşıp öldüklerim gibi
Dolaşıp sustuklarım gibi boy gösterir
Ağıtlar kusan pirin dudakları

Değirmende ağalar
Kentlerde baş gösterir sesiyle
Mavi kırmızı menekşelerin rengiyle
Ve tutuşur sessizliğin koynunda bir gece vakti
Paganlar da eskidi görüyor musun?
Süsüyle yarışıyor ölü kırlangıçlar
Süsüyle ağlaşıyor seherde insancıklar
Taşan mezarlıklara susayan
Ölü doğdukça üşüyen şehrim
Sabilerin üşüyen avuçlarına
Kül bırakıyor görüyor musun?

Üzerime gecede betonlar varıyor
Çıradan bulutlar
Kara kara yoksullar doğuruyor
İçeride küf, dışarıda duman
Ulu evde ağıtlar duyuluyor
Sustukça uğrayacak sana
Kan dumana karışıyor görüyor musun?