O saniye Şiiri - Eylül Çiçeği

Bir ses geldi uzaklardan, kulağımı delen bir ses,
O an zaman dondu, boğazımda düğümlendi nefes.
Evim yıkıldı sandım, altımdan kaydı sanki koca dünya,
Meğer ne kolay uyanılırmış, bitti o upuzun rüya.

İçim feryat figan, içim darmadağın bir nehir,
O kadının tek bir kelimesi, ruhuma sanki zehir.
Göğsümün ortasında bir cam kırıldı upuzun,
Ama dışım öyle sakin, öyle ayaz, öyle buzun...

"Efendim" dedim o ara, sesim bir milim bile titremedi,
Karşımdaki o insan, içimdeki o ölümü fark etmedi.
Profesyonel bir maske, gururdan örülmüş bir duvar;
Kimse bilmez o an arkasında nasıl bir enkaz var.

Acıdan nefesim kesilirken, dimdik durdu ya hani o kadın,
İşte o saniye silindi hafızamdan senin o sahte adın.
Ben o sesle yıkıldım ama o sessizlikle kazandım,
Kendi külümün üstüne basıp, öylece sessizce uzaklaştım