Nurten Tarım Şiirleri - Şair Nurten Tarım

Yaprağı düşerken çiçeklerin ağlaması varya hani?
Ayrılığın mayhoş acısı düşer ya yüreklere?
Aslını unutup düşünce gözler izdüşümüne
Kanatsız kuşlar konar soguk pencereme
Hanı beni bul der gibi
Yüreksiz elim uzanır geçmişten bir nefes solumak istercesine

Bulutların neden ağlıyor
Cevap ver ey gökyüzü
Ey yar titrettiğin dağlar mı
Bu sel içine akıttığın yaşlar mı
Bak gör perişanlığımı
Saçlar dağınık

Suskunluğunda neden ağlıyor
Cevap ver ey yanlızlık
Ellerin kolların bağlı
Duvar örülmüş her yan siyah
Ustura ağzı paslı çivi
Dişlenen söz

yaşanan önceler bu kadar mı boştu
loş tarih koridorunda oturdum ağladım
his dünyasından başımı okşadı bir gölge
değerini günden güne daha iyi anladım

derinden derine yuvarlandım düşünce delhizine

Gözlerimde inleyen gecelerin tebessümü
Gül dururken dikenleri birer birer saydığım
Gök kuşağından yansıyan renklerle avunduğum
Gönül pikabımda susmayan aşk

Bir naz bin niyaz ey aşkın içimdeki gerçeği

Günahkar oldu aşk
Ayrılığa mahkum yürekler
Sonbahara hazırlıyor
Avuçlarda ter
Yanık bir koku
Can çekişiyor duygular

Saçlarımın her teli kalem olsa
Seni yazmaya ne kitap ne de şiir yeter
Sevgili sebebim sendin
Gözyaşımda tükenirken yangın
Nefesime bahar kanıma can oldun!

Ayrılığı gördüğüm bir bakış
Alevlenmiş bir ok gibi saplanır bağrıma
Şehre dar gelen sokaklar gibi
Ruhum sarmalanır bedenime
Hele birde yoksan o an yanımda
Acıyı sökebilmek için

Açsam günün bohçasını
Sökülür kocamış dünyanın yaşam iplikleri
Karanlıkta dönence, seni arayan ayın yüzü!
Tükenişlerin mezarlığını sarsar anıların sesi
Geceye ağır gelir heybemdeki yıldızlar!

İmrali plan yapmasın asın şu vampiri
Dökülmesin toprağıma elinin kiri
Ağlıyor toprak ağlıyor ana rahmi, ağlıyor
Bırakın Avrupa beğenmesin bizi!

Suçsuz asmadınız mı Denizleri