Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Tren Garında Kalan Umut

Garın saati yine yanlış zamanı gösteriyordu o sabah.
Belki de kimsenin doğru zamanı kalmamıştı artık.
Bir kadın bekliyordu, elinde yıpranmış bir defter,
üzerinde yalnızca bir cümle yazılıydı,

Turna Semahı

Turna döner
Rüzgârla sarmaş dolaş
Gökyüzünün maviliklerinde süzülür
Her çırpışında sevda ve dua

Turna ve Pir Sultan — Sonsuzluk Kanatları

Turna,
Dağların üstünde süzülürken
Gökyüzünü kucaklar özgürce
Pir Sultan’ın yüreğinden yükselen ezgiyle

Tuşba’ya Mektup

Ey gökyüzünün en derin mavisini saklayan şehir,
senin adın Tuşba idi,
Van Gölü’nün kıyısında yankılanan bir dua.
Dağların sert, gölünün engin olduğu,

Tüy Düşümüne Yazılmış Mektuplar


Özlem
Her tüy bir hasretin tanığı
Her savruluşunda biraz daha büyür içimde özlem

Tüy Düşümüne Yazılmış Mektuplar

Sevgiliye yazılan kelimelerden değil
göğe savrulan tüylerin altında saklanan mektuplardan
İşte benim kalbimden sana fısıldayanlar

ÜÇ CEMRE

Sen istersen hiç sevme beni sevgili
İstanbul'u sev
Ben sende  kaybederim kendimi
Sonra bulurum İstanbul'un bir arka sokağında  gözlerinle

ÜÇ CEMRE

Sen istersen hiç sevme beni sevgili
İstanbul'u sev
Ben sende  kaybederim kendimi
Sonra bulurum İstanbul'un bir arka sokağında  gözlerinle

ÜÇÜNCÜ SIR

Kapı ardı ardına açılırken
üçüncü sır sessizce karşıma çıktı

Yüzüm sana döndüğünde

Da Vinci’nin fırçasından damlayıp tuale

Monaliza oluyorum