Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

UYKUNDAN UYANDIR ŞEHRİMi

Seni düşündüm şehrime yağmur yağarken,

Şehir uykusundan uyandı.

Vapur Çığlığında Aşk

Kadıköy, sabahın ilk ışığında bir telaş mevsimidir
Tramvay rayları, ayak seslerini hatırlar,
balıkçıların ağına düşen umut,
kahve kokusuna karışır.

Vedalar Da Sevmeyi Öğrenir

Bazen en çok,
giderken severiz.
Gözümüzün önünden kayıp giden siluette,
kalbimizin en gür çarpışı duyulur.

YABAN BÜLBÜLÜ

Gecenin sessizliğinde cesaret bulup öttü yaban bülbülü
ne bahçesi vardı
ne dinleyeni.
Sesi dağınıktı,

Yağmurun şarkısı

Bulut ve toprak ezelden beri sevdalı!
Ne bulut toprağa iner, ne de toprak buluta yükselir
Hem biliyormusun, yağmur bulutun toprağa olan hasretinin eseri.

YAKAMOZLAR KARAYA VURUYOR YOKLUĞUNLA

Gidişinin üzerinden kaç yıl geçti, bilmiyorum?
İçimdeki hayat pınarı kurumuş,
Sahra çölü kurulmuştu aynı anda
Ve bugün

Yalanın Ateşi

Bir kelâm etti cihân, sahte bir nûr, kuru duman,
Gözümde kandil iken söndü ansızın yalan.

Sözde vefâ, özde hîle, gönlüm oldu virâne,

Yol Çağrısı

Yollarda büyüyen kadın
şehirlerden şehirlere yürürken
ne bir çatı aradı başının üstüne
ne bir toprak aradı ayaklarının altına

Yolun ve Yalnızlığın Şiiri

Yol, her zaman önümdeydi
Kimi zaman taşlı, kimi zaman çiçekli,
Hep yürümemi isteyen bir çağrıydı.

Yunus’a;
Ben Artık Biliyorum

Ey aşkın bilgesi Yunus,
ben artık biliyorum.
Ne için yandığımı,