Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Gökkızın masalı

Belki bir dua idin amin denmeyen
Belki bir dilektin kabul görmeyen
Belki sarhoş bir sabahdın

Bilirim 
Yıldızlar  gözlerinden akar
Güneş ellerinden doğar
Ve senin yüreğinden yükselir aydınlık tüm şafaklar

Gökyüzünü kucaklamak

Bu sabah içimde esen rüzgarın ıslığıyla uyandım
Bir şarkı söylüyordu yüreğimdeki küçük kız! Gözlerimi kapayıp dinlemeye başladım
"Olan oldu giden gitti
Bir sen varsın şimdi birde ben diyordu içli içli "Hadi birlikte söyleyelim" dedi,

Dün gece fatiha kokulu bir şiir okudum annemin ruhuna ve üfledim aynadaki yansımama,
Saçlarım havalanmadı bu defa.
Anladım ki, annem kadar ölüydüm aslında...
Çoktan çözmüştüm hayatın oyununu,
Biliyordum sadece nefes almak değildi hayatın kanunu...
Bir sen vardın hayatın tadı tuzu,

Ey gözleri buğulu sarı saçlı kadın, şimdi göçmen kuşlar uçuşacak saçlarında..
Bağ bozumu başlayacak dallarında..
Harman yerin toz duman olacak..
Güneşin bir şal alacak omuzlarına..
Ağaçlar mateme bürünecek..
Telaşlar başlayacak evlerde yollarda..

Nasılsın diye soruyorsun ya;  

Sorma


Savaş sonrası yıkık bir kent gibiyim.

Bazen yeryüzü mekanım derim bir ot ile büyür ellerim
Bazen gökyüzü mekanım diye, yıldızlarla el ele yürürüm
Sonra iki cihan arasında bir boşluğa düşer, bir aydınlık büyütürüm
Bazen güneşi taşırım yüreğime
Bazen ayı taşırım göğüs çeperimde

Molla Kasım'a söyleyin, şu bizim Yunus ölmedi! Yaşıyor..
Sevgiliye kavuştu! ve huzuru-mahşerde, seni bekliyor..
Artık "sarı çiçeğe" anasını babasını sormuyor!
O, çiçekler içinde uyuyor..

Molla Kasım'a söyleyin, şiirleri tükenmedi!

Öz

Mahremin zevalindeki hüzn-ü evsa düşüme –adı aşk- yüzün düşmüşken
Sen kabristanlara gömdün gülüşlerimi
Sonra yüzünün kalabalığında kaybettim sevdalı bakışlarımı
Günahkar Nefesinin rüzgarında boğdum acıta acıta heyecanlarımı

Savaşın çocukları
Beynimizin arka odalarında yetişen zehirli bir çiçektir savaş!
Elleri barut kokan adamların, içlerinde birer şeytan..
Elleri çamurlu çocukların, gözlerinde yıkanmamış bir korku.. Elleri şefkat
kokan anaların, dillerinde acı bir feryat..
Ortadan ikiye bölünen babaların, yüreklerinde bir kalyon.. Ey tüm sahteliğiyle gerçek gibi duran hayal, çekil git!