Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Bu sabah uyandım ki, gökyüzü ağlamaklı
bulutlar gri entarilerini giyinmiş, toprağa bakıyorlar sevdalı sevdalı
Ağaçların saçları sarı
Rüzgar yapraklarla oynuyordu alaylı alaylı
Sesizce dinledim dünyayı
Dünya hiç konuşmadı

BEŞİNCİ SIR ZAMANIN İPİ

Bir kuyunun dibinden fısıldadı ses
Zaman akan değil dokunan bir iptir
Her nefes o ipin ilmiklerinden biridir

BİLÂL’İN SESİ

Taşların suskun kaldığı bir çöl sabahında
Güneş alnına secde eden ilk ışıkla dokundu
Göğsünde zincirler vardı
Ruhunda

‎Bileğime Bağladığın Dua
‎
‎Bileğimde bir düğüm vardı
‎Ne tam kopuyor
‎ne de çözülüyordu
‎Sanki her dua orada tutuluyordu

Biraz Daha Sen

Sen gelince
Mardin’in taş evleri biraz daha altın rengi parladı
dar sokaklar
adımlarına sır saklayan bir dua gibi eğildi

Biraz Daha Sen

Sen gelince
gökyüzü mavinin en derin katına indi
bulutlar ellerini bıraktı rüzgâra

BİR BABANIN SON İSTEĞİ


Gece, insanın yüzüne bakmadan karar verirken
bir baba konuştu.
Önce beni alın,

Bir Duvar Ve Hayat

yüreğime resim çizen kadın için

Odasında sessizlik vardı.
Hastane odası değildi burası,

‎Adını Yazdım – İstanbul’un Arka Sokaklarına
‎
‎Adını yazdım
‎İstanbul’un arka sokaklarına
‎Issız bir duvarın tam ortasına
‎Bir çocuk gülüşü gibi

Ağıt

Göğsümde Uyuyan Veda
Senden geriye kalan en sessiz şiir olsun diye kalpten geceye dokunan bir ağıt.

Göğsümde uyuyan veda,