Nevzat Özkan Şiirleri - Şair Nevzat Özkan

düşe kalka
son durağa vardık.
ağlamak sızlamak
pişmanlık yok artık.
etraf karanlık,yollar karışık.
yol boyu görmek istediğim

pike yapan
gri martı,
az sonra
simidini kapacak.
ha gayret,
bu defa şansın dönsün

mekansız bir kış sabahı,
iş yok güç de.
umut ise hiç kalmadı,
üstelik saçlar da ıslak
kurutmaya vakit yok.
vapur boyunca

iki ağaç arasında gerili
bir hamakta uyumak.
korkuya hiç gerek yok.
ne yüksektir
ne alçak.
düşünde

yüzünde,
hiç eksik olmayan
o içten gülümseme.
son bir defa,
eski günlerin hatırına da
gülümse.

yaz bitiyor işte.
gün gün
ay ay
yıl yıl
ömür de..
aylardan eylül ise,

fırtına öncesinin
sessizliği vardı.
bir sessizlik
bir sessizlik.
sonra gökyüzünü kara bulutlar sardı,
bir karanlık

aniden bastıran
bahar yağmurları sonrası,
buram buram
toprak kokardı
çocukluğumun eski sokakları.
arap kızı

yeni günle
yeniden doğmak,
yeniden başlamak,
yıllar önce bugün doğmuş gibi.
günebakan olmak,
merhaba hayat demek...

tatille birlikte
onbeşgün süreyle
gidilirdi keseye uygun
orman kamplarına,
Terme -Ünye arası.
kamp bitiminde kalplerde