Nevzat Özkan Şiirleri - Şair Nevzat Özkan

erken uyandım
kulağımda güzel bir melodi
dört bir yanda okunuyor
sabah ezanı
ortalık karanlık
içimde karamsarlık

rotası belli
şehir hat martısıyım
denizyollarında.
sağım yara,
solum yara,
Kadıköy-Karaköy arasında,

bu tesiste,
sabah mahmurluğu içinde
bilmem bu kaçıncı
ihtiyaç molası.
beyinlere kazınan,
sayın yolcularımız diye başlayan

bu bahar,
uzaklarda
tek başına açacaksın
tomurcuğum.
kokun yüklü bulutlar,
batıdan gelecek

soyduk,
soyulduk.
en sonunda yorulduk.
eskiden yastıklar uzun olurdu,
geceler de...
uzun yıllar bir yastığa

güneşin kor ışıkları,
gözleri dağladığında,
kumsaldaydın.
güneş gözlüğü gözlerinde.
deniz zambağından
saçlarına doğru sıçradı

kurulmuş saat gibi
otomatik uyandım,
geceden gündüze teğet geçişte.
ben kimdim,neredeydim?
korkuya gerek yoktu,
kabus dolu bir gecenin ertesi

yüzümün yarısında
gizlenen ay ışığı.
saklanma
çık ortaya.
işte,
diğer yarıda

bir sağa
bir sola
dön bakalım vantilatör.
havanı at,
atabildiğin kadar.
günlerin sayılı,

çın,
açılın..
duymayanlar duysun
görmeyenler görsün.
çın çın
açılın açılın..