Nevzat Özkan Şiirleri - Şair Nevzat Özkan

arka bahçede
derme çatma
bir çardak,
yanıbaşında salıncak,
bir de
sarmaşık vardı.

sabah salası sonrası
gözlerde yaş,
yeşil umutlarda çiğ taneleri.
gönüllerde
kafesine sığmayan iman.
saflardan,

merhaba,
akşam güneşinin
Haliçle cilveleşmesine aldanıp
güneşe doğru
yüzmeye çalışan balık.
niyetin,

dişi,
bir Kardelenmiş..
karlar içinde başlamış
hikayesi.
karı delmiş,
çağdaş bir yaşam için

herkes
öyle sanıyor.
ama,
ben
hiç
büyümedim.

parçalandı sıkıntı
toz oldu.
dört tarafta uçuştu.
ağaçlara
yapraklara
çiçeklere,

ezan sesi sonrası
telaşla
aşağı yukarı koşar
kırma av köpeği.
sonra ferma..
ardından çan...

kim bilir
kimler geldi
kimler geçti,
günahları tartan
insan sarrafı kaldırımlardan.
ayak izlerinden belli,

doğum,
gelişme,
büyüme
ve ölüm.
rutubet kokulu
sayfalar arasında,

yüzlerce pudralı yüz,
yüzlerce çıplak vucud,
ruhları kayıp,
boyunları bükük..
bekliyorlar,
öylece Çukurhan kapısında.