Nefesim sandım

NEFESİM SANDIM

Nefesim sandım seni...

Bir sabah gibi doğdun ömrüme.
Karanlıktan aydınlığa çıkaran bir ışık sandım.
Yorgun yüreğime değen her sözünü,
Ömrüme yazılmış en güzel dua sandım.

Nefesim sandım seni...

Sensiz kalınca anladım;
İnsan bazen nefes alır,
Ama yaşayamazmış.
Kalbi atar,
Ama içinde hayat kalmazmış.

Ben seni sadece sevmedim.
Sana sığındım.
Yorulduğumda omuz bildim,
Düştüğümde tutacak elim sandım.
Meğer ben tutunurken,
Sen çoktan bırakmışsın.

Bir akşam vaktiydi...
Güneş usulca çekiliyordu gökyüzünden.
Ben ise gözlerinin ışığını özlüyordum.
Ne güneş içimi ısıtabildi,
Ne de gece beni uyutabildi.

Nefesim sandım seni...

Adını her duamın sonuna ekledim.
Rabbim seni korusun diye dua ettim.
Mutlu ol diye ellerimi semaya açtım.
Kendim için istemediğim huzuru,
Senin için istedim.

Çünkü sevmek,
Birini kendinden önce düşünebilmektir.

Şimdi odam sessiz...
Duvarlar konuşmuyor.
Saatin tik takları bile
Sensizliği sayıyor sanki.

Masamın üzerinde yarım kalmış şiirler,
İçimde tamamlanmamış cümleler var.

Her satırın sonunda sen...

Her suskunluğun içinde yine sen...

Nefesim sandım seni...

Meğer nefes değilmişsin.
Bir imtihanmışsın.

Sabretmeyi öğreten,
Susmayı öğreten,
Dua etmeyi öğreten...

En ağır dersimmişsin.

İnsan bazen
Bir gülüşe ömrünü sığdırıyor.
Bir vedaya ise
Bütün hayatını...

Ben de öyle yaptım.

Sen giderken,
Ben içimde kalan seni uğurlayamadım.

Çünkü bazı insanlar kapıyı kapatıp gider.
Ama hatıraları içeride kalır.

Ve insan...

En çok da o hatıralarla yaşlanır.

Bir gün olur da
Bu şiir sana ulaşırsa,

Bil ki...

Ben senden bir hesap beklemedim.

Bir özür de istemedim.

Sadece sevdiğim insanın
Bir gün beni hatırlamasını diledim.

Belki bir yağmur yağarken...

Belki eski bir şarkıyı dinlerken...

Belki de bir şiirin arasında...

Nefesim sandım seni...

Yanılmış olabilirim.

Ama sevgimde yalan yoktu.

Bekleyişimde çıkar yoktu.

Dualarımda gösteriş yoktu.

Yalnızca temiz bir yürek vardı.

Şimdi anlıyorum...

İnsan bazen birini nefesi sanıyor.

Oysa gerçek nefes,

Rabbimin insana verdiği umuttur.

İnsan gider...

Hatıralar kalır.

Sevdalar biter...

Dualar kalır.

Ve ben...

Seni nefesim sandığım o günlerden,

Bugüne yalnızca

Temiz bir sevgi,

Derin bir sessizlik,

Ve hiç kirlenmemiş bir yürek taşıdım.

Belki eksildim...

Belki yoruldum...

Ama sevmekten utanmadım.

Çünkü seni severken,

Kalbimde sadece sevgi vardı.

Ve o sevgi,

Bugün bile

İçimde usulca yaşamaya devam ediyor.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ