Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Başkasını suçlama
senin yüzünden kar yağdı saçlarıma
Kimle başladı
gözümün senden başkasını
görmeyişi
Bilmiyormuş gibi soruyorsun

ŞİMDİ
YİNELEYEN SARSINTILARIN
HER DALGASINDA
DAHA ÇOK UFALANIYORUM
DAHA ÇOK GÜÇSÜZLEŞİYORUM

Gölgenin güneşi yakıp kül ettiği sulardan geçiyor zaman...
Akrebin ve yelkovanın hükmü yok artık.
Kıyafetini gösteriyor kıyamete an...

Dinmez bu kaos.
Bizimkilere hiç benzemeyen ve belki de onlardan daha korkunç bir ihaneti izlemeye mecburuz şimdi.

Çıkıp gelir gün
Çoğalır eylemler
Özenirim.insanca arınmaya

Yürür gider gün

Bölen koza düşkünü
Bölünen zaten alışık

Mirasyediyiz sanki hepimiz
Sapkın bir eğilim içinde

Çatlamış uğultular uçurumu bu yineleyiş,
Gerili yay,dağlayan şölen kıvraklığı
İçimdeki kanatlı ateş uzağımdan
Mehtap şımarıklığı yarımada telaşı şiir
Kendini doğuran sesinden
Güle oynaya koy(n)uma doluşan bir gondol

Toprağın kaçıncı katından gülümsüyor babam
Aramızda ufala ufala dağlardan da kocaman bir duvar
Köstebek yol açıyor sürekli ,zakkum soğanlarını
Öpüyor zaman
Ellerim nasıl açılıyor ve nasıl kapanıyor
Görmüyorum bir çınar eğiyor başını

Böyle bir lades tutmak da
varmış meğer seninle.

Aynı salkım saçak erguvansın
İçimdeki di’li geçmiş zaman
bahçelerinin

…………………………………Gündoğdu Buluşması’na

Kıraç topraktın
Yeniden doğurdun bizi
emekledikçe
Çoğaldığına tanık olduk

Örselendim her zaman tırmandığım
adresinin ilk basamağında
Geçmişte kalan neyim var neyim yoksa
Sen dahil tümü ıskarta

Bilekteki ağrıdan dirseğin haberi olurmuş, derler