Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

ertelenmişliklerin katlanılmayan
işkencelerinden

son hecenin duyulduğu an'dan ötelerde

Otuz nisandan sonraki gün.yirmisi
rendelenmiş iki binin. Yaşıyorum.
Tanımıyorum ara sıra çektiğim
vesikalık fotoğraflarımda kendimi.

Dışarı üç kere indim.portakal kabuklarıyla

Güz kaçkınlarıydık
sesini törpüleyen yaşamları
-Lacivert ve kızıl-
örste inceltiyordu hıncını alarak tarih

aydınlığımızı

kime koşuyor şu koca dağ
unut gitsin yıkıntıları sus çocukluğum


sen ki kandırılmalardan nasiplendin güneş göre göre
noktaların toplandığı yere kurulma zamanındasın

Ah bir tunç gibi parıldayabilseydi dakikalar
Siftah yapılmadan el değmeden cezalandırılıyor bazı şeyler
Biliyoruz ki öteler şurada duruyor
Beri dediğimiz yer birbirimizden fersah fersah ırak

Neden kesişen raylardan farksız değiliz neden karmakarışığız

meşe ağacından bir otomobil yaptım
dört çeker,cevizden tekerlekleri


temmuzun dokuzu
balkonun köşesi, ötesinde bahçeler, deniz

gelmeseydin kendinden geçmiş bir sus’tu orası
kum ufalardım gözlerini bağlardım zamanın
kuşlarını boşaltırdım gökyüzünün


görmeseydim orada seni

taşınırsam taşranın isyanına karşın,kalsam iflah olmaz bir sorumsuzluk
peydahlanır ,dinginliğim kütleşir.sadece acı çekmek değil derdim.köksüzlüğümü damıtmak seyirci kalan duvarlara,ağaç dallarından havalanan kuşların boşluklarına.


o gün geldiğinde taşınırım mutlaka,tuhaf bir sayıklayış içinde içten kırılırım.durursam buralarda kötüden iyilik umarım boşuna.

Kökünden koparılmış moloz yığınlarıydı
Siyah beyaz fotoğraflar ki onlarla dolu doluydu albümler
Parazitli iç çamaşırları yırtıp atar gibi yaptık
Manşetler yaza yaza çoğalıyorken tam da orta yerde yağız delikanlıların
Beşinci çocuğunu doğuracak Jasmine’sini kutsadık.

Birden unuttum
Sana söyleyeceğim son sözcüğü
Darılma

Neydi....neydi...neydi
Durmadan zorladım kendimi