Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Sensiz, karıncaları göç öder
bozkırların
dudaklarıma söz geçiremez olurum.
….,kırılır
Sana uzandığım yemişen kokulu yollar
İlk terk eden biz oluruz

gün tükendi
şiirin son dizesi yine başlı kaldı
gökle yer arasında
kocaman bir emanet boşluk

yoldayken yakalanmak geceye
bir ürküyorum karanlıktan bir ürküyorum.
sonra şu tek tük ağaçları ,bomboş verandayı
ötelerdeki şamandırayı düşünüyorum denizin ortasındaki

Söylemeseydin
Hep öyle olduğunu sanarak yaşardım
Git gide yabancılaşırdı içimdeki yokuşlar

dilimin altında bükülürken sözcükler
Bir şey diyeceğim yok

içinde ıssız bir gerçeklik varsa
gurupların serinliğini bekleme boş yere


mini mini bir sahil köyüne doğru
yola çık karanlık çökmeden

Bir saat geri alınmıştır zaman
Ötede kalmıştır dün
İki saat daha yaşlanılır

Son telefon konuşmalarındaki hasarlı
Solumaların kayıtları silinmiştir

sesler
vadilerden
karışarak birbirlerine sabahta


unutmamak için bizleri bir yerlerde

'bak senin güllerin,kuşların,akşamların... / ve geceyi kucaklayan uzun,ince sarmaşıkların'


bunlar burada kalsın.Tek sözcük bile söylemeyeceğim.Şiire taşımayacağım.

Boşuna inkâr etme.
Kuş adları birer ikişer sarkıyor saçaklardan
O boşlukta yoklar,kaybolanların listesi tamamlanmamış
Lekeleniyor toprağa yapışmadan önce her damla.
Kim üttü bu Diyar-ı Harput'u,diye
ah sorabilsem.

Eylül sabahı
Geceden kalmış uykulardan sıyrılıp
Tülünü aralıyorsun pencerenin
Taze ferahlıkla havalanıyor nevresim…

Ne güzeldir