Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

taş,sancılı
bense kendimi seyrediyorum rüyasında
pastırma yazı kapıda
kayıp yüklükteki yün yorgan
ayakların açıkta
bil istedim odanın soğuduğunu

şimdi izin sana
git ve en erken trenle uzaklığını getir.

....

bir yanardağı yeniden uyandırıyorsun tenime her dokunduğunda...

***

sular nasıl,nereye aktığını bilmezmiş...
sen; nereye,niye akıyorsun durmadan?

O tohumları savura savura
yüzyıllar içinde doğurdum mitimi
öldürmeye gücün yetmez senin
git öte

su yerine
sessizliği verdiler çeliğe
ufalandı o kumru parıltıları


kalıntıları acı yalanlarla dolu şehirleri

incelen kum denizindesin.deli dolu bir sabah.
denizle öpüşüyor güneş,tanıksın.
sırım mı sırım bir istek peydahlandırıyorsun bende birden
birden sol şeride dalış gibi bir şey bu
koyu kahveyi anımsatıyor tenin
şarabın kırmızısıyla kazınması gibi arzuların

su incelir
üşengeçlenir bir dağın merakı
kıyıda köşede kalmış mukavvalarla bileniriz
hırçın,bağımlı bir sırla sabitleşir kalbimiz

tarihimin tarihini yazacağım.
hakkını verebileceğim tüm anlamlara açık olur mu ; emin değilim .
deftere nasıl başlayacağımı bilmiyorum.Ben terk etmedikçe arka kapak hiç örtülmeyecek.
Boşlukların içindeki boşlukları nasıl anatacağım?
Sorun bu çıkmaz sokağa saplanıyor.

Hiç uyanmadım bu sabah
Mağma yürüdü fay yürüdü dakikalar yürürdü
ölüm yürüdü arkam sıra.

Çığlıklar yürüdü,korkular ve sonra belirsizlikler
Acım yürüdü kız kızan yürüdü

Yemyeşil kül yığını.
Senin olduğun yerin adı öteler,
arkada.

dilimde o bâyati nağme
''Kalbim yine üzgün seni andım da derinden''