Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Kabul edilebilir ölçüleri yırt,kendince
Ölç biç ,kabul.
Kibrini bulutlara boşalt taşısınlar.
Yitmez gitmez tufanlarla

Kablosuz yayınlara yükle şımarıklıklarını

dilediğin zamanlarda 'seni sevmiyorum' de bana
kimileyin aşkta böyle uçurumlar olur


karnım ağrısa da ince ince
sana yine çiçek taşırım şiirlerimle ay ışığında

bir ressam olur muyum zamanın ve mekanın
büyüsüne kilitlenebilsem


öykünerek
içselleştirerek

ve göçmeyen güzellikler ,susayışlar
gerilmiş zemberekler aynı atardamarlardan
o yakın gelişlerden
doğar her şey birden
güz’de gül gecede ay doğar
düşmez an’ın görkemi gönüllerden

Bazen sokakları karıştırılmış
Şehirlere benzer aşk.
Hangi gruptan olduğu
anlaşılamayan kan damlalarıyla

gece nereye gidiyor sen nereye gidiyorsun
yalnızlıklarında unutma beni
oysa hiçbir çiçeğe hiçbir kuşa değişemezken kalbini


içimde tek kişilik bir şehir varken

Köşeli ayraç içine aldılar geceyi.
Suyu en zayıf yerinden yırttılar gördüm.
Dedikodu ediyor yıldızlar aşka dair
Ne geçecekse ellerine

Yol kaç arşın ses kaç eskimiş kalabalık

oyalanırken kış yalnızlığıyla karşılaşıyorum
unutulan akşamlardan birindeymişim
birkaç kara imge uzanıyor tutkularıma
küsüm zamana tarih bakır rengi ve çocuksu

son güzden bir sabah
pembe yasemin kokuyor sokaklar
sen geçmişsin oradan


gülümseyişlerin yansımış sulara

canımızın inceliğinde çökmüş bir dürtü
-tıpkı kayıp rüzgarlar gibi sustun


neyin ortasında kaskatıdır bu metcezir
paramparça olmuş dünden daha eski