Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

İki küçük balık gibi oynaştık
Pır pır etti yüreklerimiz
Oynaşmamızın sesi dalgalarını
Kıyıya yığdı durdu.

Deniz çocuğu olmamıştım

Sabah üç nokta
Varılacak herhangi bir ülke
Belki tohum
Belki gölge
Belki düş
Sanırız ki delikanlı

Koca okyanus
Bir yelkenliyi taşıyamadı
Bundandır seni çoğalttıkça
Eksilişlerim

Ara sıra

maviyi rendele
karanlık yolda yan yana iki belirsizlik
acı


şimdi gecenin ateşini sürüyorum

//*MAYIN…


Şiir paletinden öpücük konturları imha edildi
Kaçı kaç geçiyor şimdi tezgahtaki saatte
bilmiyorum

kristalim
yansıyışın senin
bütünleniştir

ansızın
alnıma dokunuşun

sen hep arkasındaki karanlığa düşüşürdün
beni aynaların
en can alıcı zamanların geçerken içlerinden


şarap ve sigara kaçamağı yaptığım sıralarda

nasıl kendimde değilim bu sıralar,anlatamam
şiddetli bir avunma isteyişine tutsak olmuşum


kaç kalbin var senin, diye sorma.
kırılmış bunca öykümün hangilerinden çıktığının peşine düş.

bir kök sıralı taç yapraklar ve oynaşan öz su
söylenceyi bunaltan temmuz sabahlarından birinde
derine batan diken karanlık bir sis
şebnemin ihaneti bir ölü kelebeğin döşeğindeki son pozu
kötülük barındıran yeminler

bir yarısında gecenin
aniden taşınıyorsunuz yasak hazlardan
kendi üzerimize kapaklanıyoruz her birimiz


sendeliyor sonsuzda sıralanan bazı şeyler